Leven in chemo tijd

Zoveel mensen zoveel meningen                                    18-8-2019

Ik zat in de wachtkamer bij de huisarts. Er kwam een vrouw binnen en even later een meneer die naast me ging zitten. Ze kregen het over ziek zijn en dergelijke.
Op een gegeven moment zei de man: als iemand kanker heeft is die heel eenzaam, dan hoef je alleen de hand vast te pakken want er zijn geen woorden meer. Ik kijk naar de man en dacht ‘zal ik hier op reageren’? En ik kon het niet laten. Ik zei: ‘meneer, ik zit in een situatie van uitzichtloze kanker, en ik ben niet eenzaam. Ik kan nu wel vertellen dat ik een van de meest bijzondere periodes van mijn leven beleef. En natuurlijk is het een goed idee om iemand die eenzaam is aan te raken, want ik denk ook dat dat belangrijk is. De man keek me snel van de zijkant aan en zei: ‘er zijn natuurlijk uitzonderingen’.
En hiermee werd het gesprek afgesloten.

Ja, en nu de tweede chemo kuur. Vrijdag kreeg ik eerst chemo infuus in het ziekenhuis en dan begin ik thuis met de chemo pillen. Het innemen ervan zit al in het ritme van de dag. Ik ben er druk mee met al de dingen die op een bepaalde tijd ingenomen worden. 2 X chemo pillen, 3 X CBD en THC druppels, 1X homeopathie, en zo nodig paracetamol. En tussendoor veel eiwitten eten om sterk te blijven. Het alarm op de telefoon is mijn hulpmiddel. Ik zet hem dan dubbel; bv 8.15 uur en 8.30 uur. Want anders!!!!!

Hoe ik me voel, voor degene die het wil lezen wat chemo met het lichaam kan doen (bij mij)
De ‘kermis’ waar ik over schreef is weer begonnen. Ziek zijn kost veel energie, en de klachten ervan natuurlijk ook. Het voelt de hele dag anders, dan weer koud, dan weer warm. Moe en minder moe. De neuropathie wisselt ook per dag. Nu ik typ voel ik bijvoorbeeld allemaal prikkeltjes in de vingertoppen, van de neuropathie. Ook in de voetzolen. De twee eerste dagen deed ik de hele dag handschoenen aan omdat ik toen niks aan kon raken. Kouder en warmer dingen dan mijn huid aanraken geeft dan akelige prikkels, het bijt. En dat valt nu al weer mee. Ook de kaakkramp wordt minder bij de eerste happen. Dit komt van het infuus van vrijdag en werkt uit in een dag of tien. De pillen geven andere klachten.

Bewegen. Gisteren kon ik ook weer fietsen maar dat viel wel tegen want ik heb last van mijn keel in de wind, heel gek, dan gaat de hele keel net zo tintelen als in de vingers. Die kunnen de wind ook niet verdragen. Dat werd dus een klein rondje. Jammer. Gelukkig gaat dit ook weer over.

Vandaag weer gewandeld, met zit pauze in de vlindertuin. Het kon net. Het lijf is zwaar en moe, maar bewegen geeft altijd verlichting omdat de zwaarte dan anders wordt. Lekkerder moe zeg maar.

Ik lig en slaap deze dagen meer overdag. Ook om mijn rechter been te ontzien, die is ‘doof’.
En de dikke enkels wil ik voorkomen door voetbaden te doen om afvalstoffen te verwijderen en ik zit overdag meer met de benen omhoog. Ik probeer te voorkomen dat het net als de vorige keer helemaal volloopt met afvalstoffen. Dat was erg naar.

Kermis in een lichte vorm tot vandaag. En morgen zien we wel weer.

Best Pittig                                  25-8-2019

Terugkijkend op de afgelopen week bedenk dat dit best pittig was. Vooral dag vijf, zes en zeven van de chemo. Dan is het meer volhouden en weinig genieten, dan is het hier en nu een uitdaging om in te zijn.

Boeken en opruimen
Er zijn ook hele andere dingen die me bezighouden dan mijn lichamelijke gesteldheid. Ik heb de eerste week ook niet veel energie om dingen buitenshuis te ondernemen. Deze week heb ik de wilsverklaring verder beschreven en ik heb mijn boeken gesorteerd op houden / weggeven. Ik heb veel boeken, studieboeken en materiaal verzameld voor mijn praktijk. En dat vind ik leuk, om een boek voor je te zoeken in mijn bibliotheek. Wat heb ik veel verzameld. Ik noem het opruimen, net als mijn vriendin die haar kamer opruimt.  Alleen is er bij mij een andere reden voor. En toch is het hetzelfde. In het HIER EN NU is het hetzelfde. Het wordt pas anders als ik er gedachten over ga toelaten die emoties meenemen.  Ik geniet ik van het werk!

Gedichten

Ik heb deze week wel genoten van de gedichten die ik in mijn leven heb gemaakt. Ik kan makkelijk dichten en heb er wel 600 gemaakt denk ik. Te pas en te onpas schreef ik ze op en gaf er wat weg. Met plezier maakte ik een gedicht verslagje van een gesprek. Heerlijk vond ik dat. Ik lees er nu wat van en een paar bewaar ik en de rest doe ik weg. Ik ga ze in de vuurkorf verbranden. Het heeft me veel plezier gegeven.

Hoe de chemo was? De eerste week van de chemo pillen is het vervelendste. Dan lijkt het of vermoeidheid en klachten zich per dag opstapelen om in dag vijf en zes weer heftige ‘kermis’ te laten voelen in het lijf. Echt pijn heb ik gelukkig niet. Wel lasten als bijvoorbeeld gaatjes in de slijmvliezen, diarree, draaierigheid, steken in de nieren, droge mond, smaak verandering, energieschommelingen, krachtvermindering, neuropathie. Je leest het: volop kermis.

In mijn dagboek staat; Vandaag ben ik niet in mijn hum. Nou, ik ben gewoon heel sacherijnig en down. Eigenlijk is alles te veel. Ik irriteer me aan het tikken van de klok en de geluiden van de waterpartij in de tuin. Het is een jankdag. En dat janken is vooral lastig voor mijn ogen, want als ik volschiet, is het of er in mijn ogen geprikt wordt. De traanbuisjes zijn zeer gevoelig. Gelukkig kwamen er Vriendinnen waar ik mijn verhaal aan kwijt kon.
Na dag zes knap ik weer op. Deze dagen slaap ik meer overdag. En als ik op ben vind ik het fijn om in beweging te zijn omdat dit voor mij toch het beste werkt. Weet je, elke dag staat in het teken van ziek zijn en dat het leven eindig is. Eigenlijk zijn we dat nu wel even zat. Maar ja het gaat gewoon door.

Ik gaf dag zes het cijfer vier als totale cijfer van de dag en dag zeven kreeg al een zes. Wat een verschil. Meer energie, weer naar buiten, stukje fietsen, minder gedoe in het lijf.

Fietsen.

In deze twee komende weken kan ik weer meer van het ‘gewone’ leven genieten omdat het lichaam dan minder last heeft van de pillen. En in die weken zijn ook verschillende afspraken met ziekenhuis en andere hulpverleners. Je kan het er druk mee hebben. En het laat de pret niet drukken. Ik fiets weer en we gaan er op uit. Heerlijk.

Deze week was de tweede week van de chemo pillen. Vandaag, vrijdag is de laatste dag dat ik ze neem. Nu dus de opknapweek. En dan begint ‘alweer’ de derde kuur.  Ik merk wel dat de chemo beweging geeft in het lijf. Ik kan mijn bh weer zonder verlengstukje aan en de wijder gemaakte lange broek heb ik weer in de oorspronkelijke staat teruggebracht. Allemaal positieve dingen.

Ik merk dat ik zo door de dag heen nog al eens heel diep moet zuchten. Gewoon zonder reden. Het is ook allemaal wat. Het was ook best een drukke week, met gezellig bezoek, een uitje naar Sneek met vriendinnen, mijn agenda leek wel die van een busy woman. Als ik maar tijd genoeg neem om te zitten en per dag minstens 2x een uur ga liggen kan daar tussendoor veel leuks gebeuren.

De reacties van het lichaam zijn milder dan de eerste ronde, mijn mond is nu erg gevoelig en heeft zomaar gaatjes en de tong is schraal. Pittig voel je bovenop je tong merk ik. In de wangen is het niet scherp. Mijn smaak is ook zo wisselend. Soms heb ik zin in iets en weet niet wat, ken je dat? En waar ik gisteren van smulde staat me vandaag tegen. Onvoorspelbaar. De stoelgang is ook niet denderend, lastig die diaree.

Grenzen bewaken. Het lijf is moe en daar ben ik al een soort van aan gewent. Verdelen van energie is de kunst. En nee zeggen. Dat is ook een kunst en dat kan ik goed en dat maakt het leven makkelijker. Het is duidelijk.  Nee heeft een punt zeg ik vaak. Ik hoef dan niet uit te leggen waarom. Dat heb ik echt moeten leren want ik was toen nog ‘kampioen in pleasen’. En ik kreeg hulp. Uit een onverwachte hoek!

Ik heb dat ooit geleerd van een ‘engel’ die om half zes aan de deur belde. Ik was hoogzwanger, had het eten op staan, kinderen die kibbelden en helemaal geen zin in de bel …..  Ik deed open en ze vroeg: ‘wil je collecte lopen voor een goed doel?’ Ik keek haar aan en dacht; nee toch, ik heb al 13 taken buiten mijn gezin om en daar zijn ook twee collectes bij. Je snapt het al. Ik durfde geen nee te zeggen. De vrouw zei: ‘kan je nee zeggen?’ Ik keek haar verbaasd aan. Nee zei ik. (haha)

Ze zei: ‘nee heeft een punt. Je mag gewoon nee zeggen en me dan vriendelijk aankijken. Dat is genoeg. En als je denkt: misschien!  dan zeg je; nou, ik ga er een nachtje over slapen. (dan stop ik misschien met wat anders wat je niet zo leuk vindt), je hoort het morgen van me. En kies je toch om het niet te doen dan zeg je; Nee. (punt) ik doe het niet, succes met verder zoeken!’

Misschien was ze echt een engel, ik heb haar nooit meer gezien maar in mijn leven was ze een grote hulp!

Alweer een week voorbij. Tot vrijdag was dit mijn chemopillen vrije week. En die heb ik goed gebruikt.
Eerst drie fijne vakantiedagen.  We hadden een neven en nichten dag, wat een heerlijke dag, en ik voelde me goed. Enorm genoten van de vrolijkheid en fijne gesprekken. En de dag erna ging ik met vriendin M. twee dagen naar Vlieland. Dan is het al vakantie als ik in de auto stap. En dan de boot! En een hotel met zeezicht en zeegeluiden. Heerlijk. We fietsten heerlijk door de fietspaden. M voorop met haar wapperende jurk, de zeegeluiden om ons heen als we in een duinpannetje lekker liggen. M haakt en ik slaap. En dan kunnen we er weer tegen! Echt vakantiegevoel.

Daarna had ik het wel druk met het ziekenhuis.
Dinsdag heb ik een operatie onder narcose gehad om de port-a-cath aan te sluiten. Dit is een kastje onder de huid dat ze aansluiten op een groot bloedvat. Elke keer wanneer dit nodig is, zal het kastje door de huid heen worden aangeprikt. Dit is nodig omdat mijn bloedvaten ‘niet te prikken zijn’. Dus vanaf nu wordt alle bloed voor onderzoek daaruit genomen en alle middelen voor chemo en ct-scans kunnen hier geprikt worden. Wat een verbetering. De dag zelf was ik aardig onderzeil omdat er een slaapmiddel toegevoegd was. Fijn. De dag erna viel me mee. Ik heb zelfs ‘s avonds met een vrouwenclubje gegeten.
Donderdag en vrijdag weer naar het ziekenhuis voor bloedprikken en gesprek. Het bloed is als ‘van een gezonde vrouw’ dus de chemo kan doorgaan. Die was vrijdag weer aan de beurt. Ik had er een rotdag van. Het is een gekke dag. ik slaap gelukkig veel want ik ben echt kortaf, en stil naar de omgeving, naar Arend dus, die krijgt het maar te verduren met mij terwijl hij zo goed voor me zorgt. De neuropathie speelt weer gelijk op terwijl ik nu (maar) 50% infuus heb gekregen omdat de schade opbouwt en blijvend kan zijn. Dat voorkomen we door het te verlagen en nu maar hopen dat het geen blijvende schade brengt aan de zenuwuiteinden. Ik draag katoenen handschoenen om de prikkelingen en ‘het bijten’ van aanraken met heet en koud te voorkomen. Ook op de fiets, dan draag ik een sjaal voor de keel die ook meedoet.Ritueeltje. Nu slik ik om half negen ‘s morgens en ‘s avonds de chemopillen. Daar heb ik een soort van ritueeltje van gemaakt. Ik merkte dat ik er soms tegenop zag en moest kokhalzen als ik ze nam. Dat is volgens mij niet goed voor lichaam en geest. Nu praat ik met de pillen vanaf dat ik ze uit het stripje druk. ‘Hallo pillen, jullie gaan me helpen, jullie gaan weer aan de slag met de tumor die op mag lossen en er zodoende weer harmonie in mijn lichaam is.’ Ik geef het een kleur mee als ik ze na wat eten doorslik. Meestal fluoriderend paars. Op deze manier kan ik het goed hebben en wordt ik er dankbaar voor dat er middelen zijn die er voor zorgen dat ik nu voel dat de tumor echt kleiner is geworden. Dat geeft hoop, dat snap je.Fijn gesprek. Vanmorgen waren een uurtje bij vrienden op de koffie, we hadden een fijn gesprek. Hij vroeg of ik boos was geweest toen ik weer ziek was en dat was een mooie openingszin. Ik heb kunnen uitleggen dat ik in mijn leven veel interesse had voor BDE: Bijna Dood Ervaringen, en andere boeken die vertelden over seances en medium verhalen. Die gaan allemaal over wat er na dit leven gebeurd. Dat er een leven na dit leven is ben ik van overtuigd.Misschien is het dat wat het makkelijker maakt om nu in deze situatie te accepteren dat mijn leven misschien korter is dan gewenst. Ik ben er van overtuigd dat ik na dit leven op een andere manier doorleefd. Dat er meer is. Dat mijn opdracht in het leven misschien wel voltooid is, en ik dus mag verder reizen. Terug naar de bron. Ik lees een prachtig boek er over van Willem Glaudemans; ‘boek van eeuwig leven’. Hij beschrijft eigenlijk wat ik al die tijd uit verschillende dingen heb kunnen lezen en het doet me enorm goed om deze herkenning te hebben. Het is troostvoer en hoopvol voor mij.Ben ik nu te zweverig? Herken je je erin? Misschien wil je het met me delen hoe jij er over denkt. Voel je vrij!

15-9-2019

Emoties. Zaterdag was ik sacherijnig. ‘s Middags kan ik er al om lachen maar ‘s morgens ben ik erg kortaf tegen Arend. Best lekker om even zo te zijn, en heerlijk om dan daarna weer luchtiger te zijn. Ik denk dat het helpt om te accepteren dat het is zoals het is. Dat het gevoel er mag zijn, hoe vervelend ook. Dat geeft mijn leven balans. Alles mag er zijn, rot of fijn. Dan hoef ik niet te vechten en glijd het zo weer weg.

Mond. Omdat mijn mond zo droog en mijn tong gevoelig is praat ik anders, meer binnensmonds. Dat betekent dat ik het nogal eens moest herhalen wat ik zei. Stom vond ik het. Ik dacht dat Arend doof was geworden. Voordat we doorhadden dat het aan mijn mond lag waren we al een paar dagen verder. Nu ik weet waar het van komt kan ik harder praten, als ik er aan denk.  Ja, Arend heeft gelukkig veel geduld met mij. Hij heeft ook mijn ziek zijn ‘er bij’ genomen, ingepast in zijn leven en wij passen ons aan, en wat zich aandient.

Omgedraaide rollen. Deze week had Arend een nare avond. Zijn evenwichtsorgaan was in de war bleek later. Hij was draaierig, misselijk, trilde heel erg en was spierwit. Kon niet meer recht lopen!Na veel vragen adviseerde de huisarts lekker te gaan slapen. Gelukkig was het de volgende dag over!
Opeens waren de rollen omgedraaid. Ik was degene die er naar keek. En ik vroeg me af of ik het net zo goed als Arend kan! Objectief kijken, waar nodig helpen, en de bal bij de ander laten. Dat vind ik zo knap van hem. En ja, ik kan het (inmiddels) ook! Ik ben wel pleaser-af denk ik.

Dagboek. Ik hou elke dag een dagboek bij over wat ik ervaar. De dag krijgt ook een dagcijfer. Een algemeen beeld over hoe mijn lichaam die dag was. Het is een algemeen getal want de energie en klachten wisselen  regelmatig  per dag. Één is naar, tien is superfijn. Ik zie dat er van dag één dag tot dag zes van de chemo een vier het getal van de dag is. Van de 21 dagen per serie zijn er wel acht dat het onder de zes is. Dan voelt het als ziek, daarboven heb ik lasten die makkelijker te dragen zijn en is het leven luchtiger!

Als ik energie heb vult het leven zich vanzelf met dingen als boodschappen doen, huishouden, fietsen, wandelen, tuinieren en mensen bezoeken of visite ontvangen. Vandaag zaterdag (dag 9) krijgt de dag een zeseneenhalf. Ik ben lekker weer aan het opbouwen. De grootste klachten die ik nu heb de afgelopen week waren: Duizelig, moe, droge mond, gevoelige rubberachtige tong, erg veel boeren en winden, vaak een draaierig gevoel in de maag en een algeheel ziekerig gevoel. Mijn benen voelen dan zo zwaar aan dat ik bovenaan de trap vaak denk: red ik dit? Goed vasthouden is dan de oplossing, en langzaamaan.

Mijn bed is mijn grote vriend. Liggen is zo fijn en dat doe ik dan ook veel. Liggend ervaar ik de moeheid niet. En bewegen, dat is toch mijn mooiste manier omdat het zo goed is voor alles. Het zet echt alles in beweging in me, lichaam en geest. Ik voel me soepeler en ik lijk minder moe, anders moe. Moe is er in vormen, zwaar moe bijvoorbeeld; ik kan niet meer, dan heeft wandelen een averechts effect. Of akelig moe, dan kan ik met bewegen opknappen. Het kost dan even moeite om het te gaan doen maar ik weet hoe het me helpt dus doe ik het! Al is het maar een klein rondje; het helpt!

Chemo ‘werkt’ vooral op de slijmvliezen en die hebben we nogal veel; het hele spijsverteringskanaal, de neus, de ogen. Mijn smaak verandert soms ook per dag. Het is vaak zoeken naar wat lekker is. De afgelopen week was suiker weer volop aanwezig. Heerlijk! Dat heb ik nu weer gestopt. Ik heb een lekkere gezonde cake gebakken en dat nemen we nu. Ik merk dat ik minder stinkwinden en boeren heb. Dat is fijn, voor iedereen. Dat snap je!

Douche jij koud na? Ik deed het altijd wel, maar nu ik chemo gebruik en neuropathie in handen en voeten heb kan het niet meer. Alles wat kouder of warmer is dan lichaamstemperatuur geeft tintelingen of steken in de handen en voeten. Als je iemand met wanten ziet fietsen ben ik het, haha. Ook mijn ochtend oefening om te aarden in de tuin over steentjes en gras kan nu niet meer en dat vind ik erg jammer. Ik mis het. Vooral het voldane gevoel na het koud douchen. En de tinteling van de huid die weer opwarmt. Of het lekker buiten ‘aarden’ op de koude grond. Nouja. Het zij zo.

Gisteren slikte ik de laatste chemopil van deze serie. Volgende week wordt een CT-scan gemaakt en naar aanleiding van deze scan en de scan voor de chemo bepalen we het verloop van de komende maanden. Ik voel aan voorkant dat de tumor kleiner is geworden. Wat er verder in mijn buik gebeurd weet ik natuurlijk niet, maar als blijkt dat het niet geslonken is zal ik zeer teleurgesteld zijn.

Er zijn wat lichamelijke klachten waar ik bezorgd over ben. Als ik het ervaar doe ik mijn best om er niet in mee te gaan in emoties en gedachten want ik heb besloten dit in de pauze te zetten tot de scan uitwijst hoe het er van binnen uitziet. Naar aanleiding daarvan kunnen we kijken naar de klachten. Een van de dingen is bijvoorbeeld rugpijn: ik had nooit rugpijn. Het zijn maar momenten, bijvoorbeeld als ik opsta van de stoel of ga liggen begint de pijn, dan duurt het een minuut voordat de pijn weg is.

Omdat het regelmatig op de dag gebeurd, kan ik er niet omheen en zorg ik ervoor dat ik goed op mijn gedachten let. Als die te lang een kant op gaan die ik niet wil, zeg ik; stop, nu niet. Ik bedenk of ik iets anders kan doen wat zou helpen en zo niet denk ik aan andere dingen. Ik ben benieuwd hoe ik ben als er verandering komt in mijn situatie, als ik zieker word. Ik heb geen idee of ik dan ook kan blijven genieten van alle kleine dingen en net zo intens kan leven als nu. Ik neem het me wel voor, en heb geen idee of ik het kan. Maar ja ik wist ook niet dat ik nu zo krachtig hier in zou kunnen staan. Dit is toch echt een fijn stuk van mijn leven, waarin ik meer geniet dan last heb. De toekomst zal het uitwijzen.

Ik zit nu in mijn betere dagen, beter in mijn energie en minder last van handen en voeten en mond. Mijn mond was de grootste last de afgelopen tijd. Wat was het naar dat mijn tong als verbrand voelde, de lippen zo dun werden dat ze aan elkaar plakten en mijn mond droog was waardoor praten en eten lastig werd. Het was twee dagen echt erg, en nu hersteld mijn lichaam zich weer. Wat is het toch ongelofelijk dat het lichaam zich steeds weer hersteld en nieuwe mogelijkheden geeft. Ik ben mijn lichaam dankbaar voor het harde werken om mij nog een poosje langer te laten leven.

En dan nu mijn boek: opeens komt er schot in en heb ik fantastische mensen om me heen die me hiermee helpen. Een boek schrijven kost geld veel geld. We zijn een sponsor campagne begonnen om het boek te kunnen uitgeven. Nou ik kan je wel vertellen dat het spannend is om zoiets te doen. Het is toch een soort van bedelen. En ik geloof wel in de kracht van samen! Mogelijk komt dit boek dit jaar nog uit. Dat zou toch gaaf zijn dat ik mijn eigen boek kan vasthouden. Het wordt een leuk boek met mijn ervaringen vanaf de vorige periode met maar kanker, met veel tips en verhalen die ik gebruik in mijn praktijk, als uitleg of als mogelijkheid om er misschien wat van op te steken. Het wordt dus een soort van lees een uitleg-boek.

Wil je me sponseren? Dat zou fijn zijn! Hier kan het; www.nelterveen.nl/boek/

29-9-2019

Vier fijne dingen.  Goede uitslag van de scan, fijn dat de chemo zijn werk doet, dat helpt! Ik was  twee dagen Leeuwarden met vriendin. Donaties voor het boek was in vijf dagen bij het streefbedrag, zo fijn. En nog een, dat ik weer naar het koor bent geweest dat was toch fijn, dat is een echte passie van me om zo samen te zingen en me zo welkom te voelen in dit koor. Dat waren de fijne dingen.

Nu heb ik al drie dagen koorts en voel me rot, ben vaak misselijk en geef eten op. Chemo wordt opgeschoven.  Ik merk dat als ik ziek ben, Vooral als ik koorts heb of me echt beroerd voel, dan werkt het ‘stop woord’ niet echt. Dan moet ik nogal eens stop tegen gedachten zeggen waar ik niet in mee wil gaan. En de gedachten buitelen over elkaar. En herhalen zich steeds. Ik denk dat het zwakte is van het systeem die dan de energie niet heeft en gewoon zijn gang gaat. Toch doe ik mijn best om dat de goede kant op te draaien, de kant die ik leuk vind.

Het is anders dan gewenst gegaan deze week. De porto-a-cath was gedraaid de prik kant naar binnen was gericht, een gelukje was dat het de nacht voor het bezoek aan het ziekenhuis gebeurde zodat we gelijk iets aan gedaan kan worden.

En toen we thuis kwamen van de uitslag van de scan belde een arts dat de radioloog ontdekte dat de witte stippen in mijn longen zaten die wijzen op een long embolieën  in. En dat is niet leuk. Dat betekent nu spuiten in mijn leven lang  pillen. Gelukkig is er wat aan te doen zodat het niet vaker voorkomt. En het houdt nog niet op. Vrijdag ochtend begon ik weer met de chemo pillen en ik voelde me beroerd ik dacht laat ik eens temperaturen. 39.8  ja dat is wel te veel. Ziekenhuis gebeld, stoppen met de chemo pillen, dokter geweest en ik heb nu een ontsteking in mijn evenwichtsorgaan. Ik was al lang draaierig en het ging maar niet over Maar nu was het opeens heel erg.

Nu is het zondagmiddag, ik ben weer in de kleren. Heb nog wel tempwisselingen, maar dat zal ook wel over gaan. De energie is op. ik heb het op de mail op de iPad ingesproken zodat ik bijna niet hoef te typen. Zo makkelijk. Als je weinig energie hebt is dat een uitkomst.

6-10-2019

Het is nu acht uur ik heb net mijn ontbijt op. Ik lig sinds dinsdag in het Flevo ziekenhuis. De gal zit verstopt en hoopte zich op, ook in de lever, dit is donderdagochtend verholpen door er een drain in te zetten, een slangetje die door de huid naar buiten gaat en dan het zwarte spul weg laat stromen in een zak.
Na de ingreep was gelijk de misselijkheid en de vieze smaak in de mond (van zelfs water) over. Wat een heerlijkheid. Wat een verschil.

Tegen de pijn krijg ik morfine. De pijn wordt er echt goed door onderdrukt.
Gisteren had ik een top dag. Wat een hemels gevoel, ik was heerlijk sloom en kon lekker wegdommelen. Dan ‘zat ik op mijn iPad’ en even later werd ik dan weer wakker ha ha. Ik viel te pas en te onpas in slaap en heb denk ik wel driekwart van de dag in hogere sferen geleefd, sudderend tussen hemel en aarde. Dat was super zeg.

Maar dan nu, vannacht en vanmorgen, het is of ik een kater heb, rare keel, duf hoofd, gewoon sacherijnig, ik moest er twee keer uit om te poepen (stopverfpoep). Gister voelde het hemels, nu voelt het down. Ja, en ik ben gelukkig niet verslaving gevoelig, maar anders……

En nu is het 13 uur, ik voel me een stuk beter. Ik heb al wat gelopen vanmorgen.
De arts is langs geweest met positieve berichten. De bloedwaarden zijn nu aan het dalen. En de andere te hoge dingen ook. (Bloeddruk). We gaan de goede kant op. Ennnn ze zei dat chocola heel goed voor me is!!!!

Ik heb hier in het ziekenhuis op een ochtend heerlijk gejankt. Steeds konden er lieve zuster naast me komen zitten dat begon ik weer te huilen. Het is heel fijn dat ze daar tijd voor nemen.

Waar ik ook steun aan ervaar is deze blog. Het gaat over energie van onszelf en van de rare wereld waar we in leven. Elvira steunt me in de processen. Een echte aanrader! https://www.mayawijsheid.nl/…/373-maya-energie-update-blauw…

Ik dacht nu te schrijven: op naar gezondheid. Maar de toekomst ziet er niet zo rooskleurig uit dan ik zou willen. Hier stop ik mijn denken. De ‘stop knop’ doet het weer. Het heeft geen zin om me druk te maken over morgen. Wel reëel bedenken wat ik nodig zou hebben, maar niet in bezorgd zijn. Dus lieve mensen, zorg goed voor jezelf.

PS, ken je mijn slogan; ik eerst, de ander net zoveel!

13-10-2019

Het leven op de intensive care is een waar gebeuren. Ik lag er 2 nachten. Ik dacht dat het er veel drukker zou zijn. En dat was het niet, het was rustig, althans er werd niet gejacht. Alleen lief personeel die alles voor je willen doen. Er kwam wel erg vaak iemand aan het bed die ‘wat’ kwam doen. Maar dat is dan blijkbaar ook nodig. Er was een lieslijn ingebracht met vijf koppelingen er aan die weer verbonden waren met medicatie. Het voelde veilig. Tegenover het bed is een gordijn. Je hoort dus wel alle piepjes van de machines van de andere patiënten, maar dat kon ik me aardig voor afsluiten.

Ik heb een hele bijzondere ervaring meegemaakt daar op het IC. Een spirituele ervaring. Die wil ik graag met je delen omdat hij mij zo geraakt heeft en ik denk dat ik even ‘aan de andere kant’ ben geweest. En dat is toch echt bijzonder.

Ik zou gaan slapen en sliep bijna toen een engel de achterkant van mijn bed pakte en mij naar achteren trok. Zo door het lichtgordijn heen waardoor ik in een hele lichte ruimte kwam. Ik werd daar rustig, blij en harmonieus van.

De lieve engel trok mij rustig naar achteren en ik vond het best een beetje een beetje eng en vroeg ga ik nu dood? Ze schudde haar hoofd en bleef vriendelijk lachen. Na een meter of 10 duwde zij mij weer rustig terug door het licht. Ik zag links en rechts wel dingen maar kon het niet goed zien. Zij stuurde mij weer door het lichtgordijn naar mijn plek op de afdeling. Ik opende mijn ogen en dacht wat een mooie droom. Even later deed ik weer mijn ogen dicht en daar was ze weer, de engel die me Met het bed door het lichtgordijn heentrok. Dat voelde zo fijn. Ik zag aan de linkerkant een mooie Surinaamse vrouw een baby koesteren, ze lachte vriendelijk naar mij. En aan de rechterkant zag ik een huppelend meisje die me ook in de gaten hield en naar me lachte en zwaaide.

Ik vroeg ‘ga ik nu dan dood?, maar de mooie engel schudde weer haar hoofd. Ik
vertelde ook dat ik graag nog een poosje zou willen leven. Vriendelijke knikte ze me toe. Na weer de ongeveer 10 meter duwde zij mij weer rustig terug naar de plek waar ik lag. Het was weer zo’n mooie ervaring dat ik dacht het lijkt wel geen droom, het lijkt wel echt. Nou en toen het de derde keer weer gebeurde vroeg ik de engel of dit een droom was en ze schudde haar hoofd. Er werd geen woord gesproken maar er was zoveel warmte en liefde dat ik denk dat ik even mocht ‘proeven’ waar ik straks naartoe ga als ik overga.

Ik ben heel blij met deze ervaring, voor mij zo waardevol en echt. Wat het voor anderen is kan ik niet bepalen maar voor mij was dit de werkelijkheid.