Gelijk of geluk

10-01-15

Ik heb mijn gelijk gekregen, maar of het mij ook geluk heeft gebracht…?

 

“Ja, dat kan, maar dan mag u niets repareren of veranderen totdat de zaak is uitgezocht”. Dat was de boodschap van de verzekering die zij had geïnformeerd over de lekkage aan het dak van het huis. Hun droomhuis, aan de rand van het bos, mét paardenstal en een weide, dat zij kortgeleden met haar partner had gekocht en inmiddels in waren getrokken. Een wens was in vervulling gegaan. Het kon allemaal maar net, maar met zuinig leven en hard werken zou het allemaal gaan lukken. Ze waren jong en ze hadden ze nog een heel leven voor zich.

Vervelend die lekkage, dat moet wel geregeld worden. Er was tenslotte niets gezegd over een lekkend dak, en nu blijkt dat het wel zo is, moet de tegenpartij voor een oplossing zorgen. Zo lever je toch een huis niet op? Het geld dat nodig is voor de reparatie kunnen ze trouwens ook niet missen; de kosten zijn al hoog genoeg. En natuurlijk komt het goed, het is overduidelijk hoe de situatie in elkaar zit. En zo worden emmers en dweilen aangedragen, leeggegooid en uitgeknepen om het lekkende dakwater af te voeren. Na iedere regenbui weer. In de regenperiodes moest ze constant in de gaten houden of de emmers niet overliepen. En in de drogere weken was er altijd een deel van haar dat alert was op regenbuien. De tijd verstreek en het was al een vaste gewoonte geworden om het dakwater op die bewuste plek in huis in de gaten te houden. Zelfs als ze sliep had ze een half oor beschikbaar. Er zou een onverwachte regenbui kunnen vallen. Dat zou nog meer schade betekenen als ze dan niet onmiddellijk maatregelen trof!

De verzekeringen van beide partijen waren er nog niet uit en het duurde en het duurde. Ja, ze kreeg er wel genoeg van, maar ja, de verkopende partij heeft het huis niet volgens de afspraken afgeleverd, dus zij moeten voor de kosten opdraaien. “Dat gaan wij niet doen, dat zou gewoon niet eerlijk zijn”, daar was ze het met haar partner wel over eens. En ja, ze kwamen ook wel eens in de verleiding de lekkage te laten repareren, gewoon om van het gedoe af te zijn. Maar dan zouden ze er geld in moeten stoppen, dat ze ook voor zoveel andere dingen zouden kunnen besteden. Voor de kinderen bijvoorbeeld. Het meisje moest nodig een nieuwe jas en nieuwe schoenen en het babykamertje moet worden opgeknapt voor het groeiende wonder in haar buik… En dan ligt de rekening er nog voor de dierenarts, die vorige week geweest is voor de darmproblemen van haar dierbare paard…

Uiteindelijk heeft het zeven jaar geduurd voordat er uitsluitsel kwam. Natuurlijk werden ze in hun gelijk gesteld. Gerechtigheid! Ze kregen zeveneneenhalf duizend euro om het dak te laten repareren. Eindelijk zou er rust komen in hun droomhuis.

Maar niets is minder waar. “Het is nog lang niet over”, zei ze me laatst. Het dak is gerepareerd, er komt geen druppel meer binnen. Dat weet ik in mijn hoofd, maar iedere vezel van mijn lijf is gespitst op wateroverlast. Als ik ’s nachts lig te slapen en ik hoor – of ik denk te horen – dat het gaat regenen, komt mijn hele systeem in actie en schiet ik nog steeds in de stress, terwijl het al een paar jaar geleden is. Als ik dit had geweten had ik het geld geleend en had ik rust. Dan was ik geen rechtszaak begonnen. Ik heb mijn gelijk gekregen, maar of het mij ook geluk heeft gebracht…?

About