Toen begon de chemo.....

24-6-2016

Ik zie het zo dat mijn ‘huis van mijn leven’ nu een half jaar in de verbouwing zit. In dat huis zit iets (cellen) wat zijn werk niet goed doet, wat zich te vaak deelt en chemo gaat daarnaar op zoek. Je kunt je voorstellen dat er dan van alles gebeurt. Het moet eerst troep worden in een verbouwing voordat het weer mooi wordt.

Mijn eerste chemo periode is begonnen op 9 juni met chemo infuus, daarna slik ik 14 dagen chemopillen en dan een week rust. Dit heet een kuur. Deze kuur doe ik 3 keer vóór de maagoperatie. En het plan is om ook 3 kuren na de operatie te doen. Ik reken er een half jaar voor.

Doordat de verbouwing is begonnen merk ik dat er van alles verandert in mijn lichaam. De lastigste bijwerking is de vermoeidheid. Maar ja, verbouwen kost nou eenmaal veel energie. En wat ook heel jammer en lastig is, is de botpijn in mijn rechtervoet waardoor ik lastig loop.

Omdat ik alleen maar thuis ben, kan ik gaan liggen wanneer mijn lichaam aangeeft dat het nodig is. En dat is nogal eens. Er is een patroon ontstaan. Ik sta om half 8 op, omdat ik op tijd de chemo medicijnen moet hebben. Dan doe ik yoga en eet mijn ontbijt. Rommel wat rond en ga om 9 uur weer liggen. Dan doe ik liggend de chi neng qigong oefening met de CD en daarna kleed ik me aan. Dan drinken we koffie en rond 11 uur ga ik weer een uur liggen. Als ik lig luister ik graag naar mijn boek in de storytell app en op dit moment via You tube naar documentaires van bijvoorbeeld Jan Geurtz over spiritualiteit, liefde en verslaving, echt fijn om de tijd zo te gebruiken.

Ik verwonder me over de manier waarop ik de dag beleef. Het grootste deel ervaar ik als goed. Er zijn momenten dat “de verbouwing” even aandacht vraagt en die krijgt hij dan ook. Dat heb je hè, met verbouwen. Je moet er continu bij zijn en er is steeds wat nodig. Omdat ik niks in mijn agenda heb staan en bijna geen bezoek ontvang heb ik alle tijd aan mezelf. Dus kan alle aandacht naar het lichaam en de geest. Het in het hier en nu leven helpt enorm want als er even wat misgaat is het alleen op dat moment vervelend. Even later is het zoals het dan is, nog vervelend of anders. 🙂 En soms fop ik mezelf. Bijvoorbeeld: ik lag op bed en had het gevoel dat ik mijn vinger niet op kon tillen, zo moe was ik. Terwijl ik dat dacht  jeukte mijn neus en automatisch ging mijn hand omhoog en krabde aan mijn neus. Daar heb ik hartelijk om gelachen. Ik ervaar verwondering over hoe ik dit proces onderga. Er waren wel een paar sacherijnige dagdelen. Nou ja, ook oké dus. Verder voel ik me meestal dankbaar en gelukkig.

De eerste week was het lastigste. Toen was ik misselijk van 11.00 – 20.00 uur, nou ja, ik had pillen tegen misselijkheid die je hoofd laten zeggen dat je niet misselijk bent. Maar mijn maag voelt alsof ik in een hotsend bootje zit. Steeds onrust en het eten kwam er uit. Na een week kreeg ik een maagbloeding. ’s Nachts naar het ziekenhuis in Amsterdam waar ik een maagzuurremmer kreeg toegediend die binnen 10 minuten hielp. Wat was dat fijn. Pijn en onrust weg. Dit middel slik ik nu en dat helpt.

Ik doe mijn best en oefen zoveel mogelijk weer wat ik jaren geleden ben begonnen en wat weggezakt was: waarnemen. De geest naar mezelf laten kijken. Als ik kan waarnemen zonder er gedachten over te hebben zet ik het ego (met zijn oordelen) hier buitenspel. Het ego is een fantastisch middel voor ons mensen, het geeft groei en mogelijkheden. ENNN het ego zorg alleen voor zichzelf. En ik ben meer dan dat. Ik ben een spiritueel wezen mét een ego. 🙂 Nou, sinds ik die scheiding heb ontdekt en ervaren kan ik met mijn geest zien dat het ego mij alleen dient als ik er de baas over ben. Dus ik bepaal of een gedachte waar is voor mij, die het ego naar boven haalt.

In de praktijk betekent dit nu zo veel mogelijk rust in mijn hoofd en lichaam zonder paniek over pijn of ander ongemak. Het mag er allemaal zijn en ik doe mijn best om de stress (die gedachten via het ego genereren) weg te laten. En ik ben verwonderd dat ik het zo goed kan. Echt blij ben ik hiervoor.

6-7-2016

De dag voor de chemo heb ik het haar er af laten scheren. Er vielen zoveel haren uit dat het vervelend was. En als het er dan toch af moet, dan nu maar! We hadden afgesproken met de kleinkinderen dat ze via Skype mochten meekijken als ik dat aankon. Het ging goed. Ik had er al in berust. Ik vroeg aan hun: ‘trek eens aan je haar? Heb jij nu haren in je hand? Nee? Ik wel, kijk maar.’ En ik streek door mijn haar met vingers als een kam en er kwamen wel 50 haren mee. Nou, toen snapten ze wel dat het er af zou gaan. Arend knipte eerst tot een kort koppie en daarna met de tondeuse er overheen. Gek hoor. Toen het er af was vroeg ik: ‘wat vind je er van?’ Het antwoord was ‘RAAR!’ Nou, dat vond ik ook. Ik had mutsjes van een lieve vriendin gekregen en die heb ik toen allemaal gepast en hun laten kiezen wat de leukste was. Zo hebben we naar elkaar een goeie nacht gezwaaid. Al met al een soort van gezellig gebeuren.

Donderdag 30 juni 2016, de 2e chemokuur. Ik kreeg de chemo via het infuus en daar heb ik allergisch op gereageerd. Toen dat begon merkte ik dat mijn lichaam raar ging doen en ik riep “het gaat niet goed”. Gelukkig waren we nog in het ziekenhuis, omdat we moesten wachten op medicijnen. (toeval???) Ik heb een poos liggen klappertanden. Mijn kuitspieren trokken om en om aan, “wat heb je daar veel spieren, zeg” en ik keek scheel.  Ik zag de verpleegster dubbel en zag geschrokken ogen, daar schrok ik van en begon te huilen. Op dat moment overkwam het me. Ik had niks meer in de hand. Ik zat in angst. Stopte wel de deken tussen mijn klapperende tanden om mijn tong die net genezen was te beschermen en liet het gaan. Als een achtbaan voelde het. Ongecontroleerd. Na een poosje dacht ik “nu erbij, kop erbij Nel”. Dat gaf weer houvast.

Even uitleggen. Ik zie in gedachten twee lijnen: de verticale van boven naar beneden midden door mijn lichaam en de horizontale lijn in de breedte, ter hoogte van mijn hart. De verticale symboliseert mijn Zijns energie (ziel of bron), mijn verbinding met hemel en aarde, de horizontale is mijn persoonlijkheid en ego. Met mijn ego-laag roep ik mezelf tot de orde en dan kan ik via het ‘kruispunt’ naar de verticale laag om tot rust te komen en los te komen van mijn onrustige gedachten. Terwijl ik toch de touwtjes in handen heb.

Na dit gebeuren kon ik niet meer op mijn benen staan. Met de rolstoel naar de auto. Ik ben 5 dagen erg moe geweest en sliep bijna steeds. Het anti-misselijkheid middel werkt goed, mijn maag is zelfs rustig en ik heb ook geen pijn. Heel fijn. Wat wel lastig is, is de neuropathie in handen en voeten. Neuropathie is een zenuw-uiteinden-aandoening waardoor de vingertoppen en tenen tintelen en als ik wat beetpak dan “bijt” het mij. Als het goed is gaat dit binnen een paar dagen over. Gelukkig sliep ik veel.

De vierde dag was een rotdag. Ik had van verschillende mensen gehoord dat dag drie de lastigste was. Nou, bij mij was het dag vier. Het viel me zo tegen. En ik zakte lekker weg in zelfmedelijden. Alle gedachten laten gaan en me lekker rot gevoeld. Tot de middag. Toen vond ik het wel welletjes. Weer in mijn kern, zonder labelen, gewoon: het is zoals het is… En ik kan je wel zeggen dat de ochtend prima was, en de middag beter…….

Nu is het woensdag, een week later. Er komt weer energie in de benen en de kuiten zijn weer pijnloos tijdens traplopen. Ik kan mijn hoofd weer gewoon rechtop houden en ben weer aan de wandelingen begonnen. Vandaag al 2 keer een klein rondje. Zo, weer lekker opbouwen. Ben nu ook weer de mail aan het opschonen. Heerlijk. Dat stil liggen en niksen is maar lastig voor een doe-dame. Mijn vingers laten het nu ook toe om te typen en dat is fijn. Alleen bij koud en warm geeft het last.

Wat me ook helpt om te ontspannen is het mooie Friese woord van Tilly: ‘Deljaan…jo moatte jo deljaan…’ Je moet je nu neerleggen… gaan slapen… of rusten… Als ik dan lig dan concentreer ik me op de totale ontspanning. Ik maak me zwaar. Dat is lekker.

Nu 14 dagen bijkomen en dan zien we wel weer. Voor nu: met meer energie de wereld tegemoet.

Dank je wel Inge dat je deze blog voor me typte.

22-7-2016

De derde chemo wordt uitgesteld. Wat ben ik daar blij mee. De afgelopen weken doe ik niet graag over. Ik had het te doen met alle mensen én mezelf die deze chemo hebben gehad en de bijwerkingen hadden. Want dat was niet niks. Ik zal je niet vermoeien met alle bijwerkingen, maar het waren er 21 op het lijstje voor de arts. Ze liepen uiteen van open mond- en ooghoeken, aften en tranende ogen tot extreem zere voeten en handen, waarbij ik het gevoel had dat er mieren onder de huid van mijn handen liepen, ze extreem heet waren en jeukten. De  huid op de rug van mijn handen was open, waardoor ik niet kon slapen. Dit duurde gelukkig maar drie dagen. Ook mijn voeten hadden het te verduren, de neuropathie in handen en voeten is er nog en de zool van mijn voeten was zo gevoelig dat ik er niet op kon staan. Dat hele pijnlijke duurde gelukkig maar een paar dagen. Wat nadelig werkte, was mijn moeite met eten, voornamelijk omdat smaak- en geurbeleving zo anders wordt door de chemo en het meteen diarree veroorzaakte. Koffie stinkt bijvoorbeeld en dingen wat ik graag at is nu vies. Ik ben kilo’s afgevallen en heb mede hierdoor weinig energie. Mijn vriendin vond me er mooi slank uitzien, maar kloppen doet het natuurlijk niet.

Woensdag waren we bij de arts. Ik had zelf al bedacht dat ik de derde chemo niet aan zou kunnen. De bloedwaarden waren wonderbaarlijk goed, dat komt dankzij de ondersteuning met Schussler celzouten en de homeopatische vitaminen en supplementen. Wat dat betreft kon het doorgaan. Na het bespreken van de bijwerkingen kwam ik erachter dat ik toch wel heftig reageer en dat maakt me blij voor alle andere mensen die niet hoeven doormaken wat ik nu heb ervaren. De arts was het met me eens dat ik nu niet voor de derde chemo kon gaan. Wat een opluchting. De dagen erna ontdekte ik door de opluchting dat ik me er toch erg zorgen om had gemaakt. Hoe moest ik die derde chemo doorkomen?

Ik ontdekte welke effecten zo’n belabberde lichamelijke toestand had op mijn geest. Ik had weinig controle over mijn gedachten, baalde als een stekker van de lasten en zag in mijn hoofd dramatische beelden die ik dan wel met een wolkje weg kon laten drijven, als bij mediteren. Wat ben ik blij dat ik dat heb geleerd. Ik gebruikte verkeerde woorden en had weinig concentratie. Bijvoorbeeld, bij mijn dagelijkse Chineng-oefening kon ik voorheen een half uur de oefening volgen. Nu was ik binnen vijf minuten de draad al helemaal kwijt en dit herhaalde zich steeds. Dat is nu alweer stukken beter. Wat een opluchting dat de derde chemo nu niet  hoeft. Dat alleen al werkt meteen door in mijn gemoedstoestand. Nu is het zaak om het eten weer op orde te krijgen en mijn lichaam weer sterk te maken. Ik heb medicijnen voor de diarree en ik ga ervoor!

Docent Jeanneke ondersteunt me met celzouten en vroeg me hoe het was toen mijn amandelen werden geknipt.  Nou, dat was dramatisch. Ik was 13 en moest twee dagen langer in het ziekenhuis blijven omdat de wond niet dichtging. Naast mij lag een meisje met het syndroom van Down. Zij jammerde de hele dag. Ik werd er gek van. Toen mijn moeder op bezoek kwam, zat zij alleen maar bij dat meisje omdat dat ook voor mij beter zou zijn als zij rustig was, denk ik nu. Maar ik wilde mijn moeder bij mij!! Dit kinderdrama komt nu naar voren om er iets mee te kunnen doen. Ik mag de puber luchtig meenemen door de dag. Ik maak flauwe grapjes en ze doet bijvoorbeeld mee met Chineng. Ik visualiseer nu puber Nel en grote Nel (wat een leuk stel).

Sinds woensdag kan ik weer 5 minuten wandelen en dat ga ik vanaf nu dan ook weer verhogen. Dat er weinig bezoek komt ligt aan mij. Ik ben selectief omdat ik op het moment dat iemand zich aankondigt, bepaal of het kan of niet. Het kostte me teveel energie. Dus… niet persoonlijk opvatten en gewoon blijven proberen 🙂

Met dank aan Harriët die deze blog voor me typte.

25-7-2016

Lieve mensen.
Ik heb vandaag een heel ander verhaal. Veel leuker… 🙂 🙂
Omdat de middelen tegen diarree goed werken houdt mijn buik het eten vast en kan het lichaam het gebruiken.
Samen met de extra eiwitten voel ik me EEN STUK BETER!!!!
Het is wonderbaarlijk hoe slap je wordt van de weinig voeding en hoe snel lichaam en geest weer meer energie krijgen van wel eten.

We hebben nog ruim een week en gaan voor de nieuwe afspraak er lekker van genieten.
Ik wandel weer tot de brug (300m.) en natuurlijk terug. Fietsen doe ik nog niet, dat komt wel weer. Voor nu groet een fittere en blije Nel jullie allemaal!!

1-8-2016

Omdat ik nu minder op bed hoef te liggen en me fitter voel, is het ook de moeite om er een weekend uit te gaan. We zochten een B&B in Markelo. Dat leek ons leuk omdat we daar andere jaren alleen nog maar doorheen waren gereden met de caravan op weg naar de Achterhoek.

Wat een heerlijk idee: vakantie!!! En het was heerlijk. Wat een fijne locatie. We voelden ons er gelijk thuis vanwege het hartelijke welkom en de frisse, gezellige kamer die we toegewezen kregen. De koffie en de krenten-wegge smaakten ook naar meer!

De vrijdagavond hebben we het rustig gehouden. Zo’n verandering vraagt toch meer energie dan ik verwachtte. Dus ik ging lekker liggen en ik had een luisterboek: de internationale bestseller ‘Voor jou’ van Jojo Moyes. Een leuke roman om in weg te dromen. Het zijn daar heerlijke bedden dus liggen was echt geen straf! En Arend had zijn Motor tijdschriften en de iPad mee dus die vermaakte zich ook goed!

De dag erna hebben we eerst van het uitgebreide buffet genoten, zo lang dat we de koffie er achteraan deden. 🙂 Daarbij hebben we een autorit bedacht in de buurt. Leuk om dit te doen en allerlei symbolen te bedenken en ja, hoe en wat schrijf je allemaal op! We ontdekken hoe lastig het is….. en het is een hele leuke route geworden. Het weer was wisselend, regelmatig buien en dan weer zon. Van alles wat dus.

We hebben ‘savonds in een restaurant gegeten. Mijn smaak is bijna weer als vanouds, zelfs koffie smaakt weer. Daarna hadden we de infra-sauna die bij het B&B hoort gereserveerd. Lekker zeg, die warmte. Er is ook een zwembad bij, wat een luxe. En dat zat allemaal bij de prijs inbegrepen. We hebben er elke avond gebruik van gemaakt. Heerlijk ontspannend.

De tweede dag hebben we in de ochtend in de buurt een camping gezocht voor een vakantie met de caravan volgend jaar. En we hebben er een gevonden. Een speciale camping met veel groen. Nu al zin in. Daarna verstandig een uur gerust en toen naar het kasteel: Huis Verwolde. Het dateert uit 1776 en staat in het dorpje Laren. Samen met de omliggende tuin is het een prachtig kasteel ontworpen in de neoclassicistische stijl. De rondleiding was heel leuk, en de benedenverdieping van het personeel is zo gemaakt dat je denkt dat je in de tijd terug bent en meedoet! We hebben er enorm van genoten.

Ondanks dat het ‘maar’ een paar uur duurde, was het toch erg vermoeiend. Wat is dat dan opletten en keuzes maken. Thuis heb ik dat niet zo in de gaten, dan ga ik gewoon liggen als ik te moe ben. En zoveel mensen om me heen ben ik echt niet meer gewend. Ik had niet door dat dat ook zoveel energie kostte. Dus je snapt het al; ik weer lekker luisteren en wegdromen in mijn boek en Arend zat lekker in de luie stoel met zijn ontspanning. Het boek is inmiddels uit. Echt een aanrader, net als de B&B: Marckeler Broeck in Markelo. We hebben daarna in de B&B gegeten, ook zijn Franse brie-schotel was voortreffelijk. Mede door Peter van de B&B was het een heerlijk weekend, niks was te veel voor hem en je zag gewoon dat hij blij was als hij ons blij kon maken.

Nu zijn we weer thuis. Het is afwachten wat de arts woensdag te melden heeft over wat de chemo heeft gedaan. De CT-scan heb ik afgelopen donderdag gedaan. Als de chemo genoeg heeft gedaan dan mag de derde chemo overgeslagen worden. Dan komt eerst de operatie. Dus we hopen en duimen dat dit zo is!

Het is zo fijn dat we helemaal niet denken aan kanker of hoe het zou kunnen gaan. We leven gewoon bij de dag en kijken wat nodig of wenselijk is. En dat is erg fijn. We genieten ervan!

3-8-2016

We hebben vandaag de oncoloog bezocht.
Ze was blij dat ik opgeknapt ben en stelt voor om morgen de derde kuur dus toch te gaan doen.
Het is beter om deze structuur te volgen volgens haar. Alleen als je te zwak bent slaan ze het over.
En aangezien ik lekker opgeknapt ben in deze 14 dagen gaan we volgens schema verder.
Het was wel even een tegenvaller, en ik snap het ook.
De CT-scan gaf aan dat de lymfeklieren geslonken zijn en de maagziekte dunner is geworden.
Dat is fijn: het ‘spul’ helpt!!
Omdat ik zo heftig reageer op alle drie de chemo middelen krijg ik vanaf nu 75% van de hoeveelheid.
En zo hopen we dat de bijwerkingen minder zullen zijn.
Na deze derde chemo word de maag geopereerd.
Dan zien we weer verder.
Ik laat het weten.
Het waren fijne 14 dagen. Een goede pauze zeg maar.
Het was zo fijn dat de smaak terugkwam, de geur van bv koffie weer lekker was en dat ik me beterder voelde.
Het weekend uit was echt heerlijk. Ik ben weer kilo’s aangekomen in deze dagen.
Wat me bijblijft is dit:
Ook deze kuren gaan voorbij……
En dan knap ik weer op…….

12-8-2016

Geluk borrelde in me omhoog… de dingen die volgend jaar weer zo gewoon zijn, zijn nu een waar genoegen… Vandaag weer gefietst, en een paar boodschappen bij de Poeisz gedaan. Wat een geluk!!!

Omdat ik nu in zo’n klein kringetje thuis zit is informatie van ‘buiten’ altijd welkom. Facebook en sms zijn nu echt fijn zeg. Daarop zie ik foto’s en lees ik van jullie. En dan de kaarten…. Het fijnste zijn de kaarten met een verhaaltje, over de vakantie of gewoon, de dag en wat ze gaan doen. Wat hun leven beweegt. Dan ben ik even bij de kaart/ mail-schrijver en zo heb ik allemaal mini vakanties. 🙂 Bezoek is nu ook veel fijner, ik heb er meer energie voor!

 

Deze week vroegen twee mensen me om mijn advies / feedback. Joh, dat was toch leuk. Ik had opeens weer het gevoel ‘gewoon Nel’ te zijn, in plaats van patiënt. Ja, en nu kan het ook pas weer. Dat klopt ook! Hoera.

 

Nu, al ruim op de helft van de derde chemo-pillenkuur, ben ik blij. Er zijn best dingen die lastig zijn en o, wat heerlijk, ik voel me niet ‘ziek’. De bijverschijnselen die ik nu heb zijn goed te dragen. Ik heb nu op te letten dat ik niet te veel doe….. Ik ben blij.

 

Vóór de kuur kreeg ik lieve berichten van mensen die zich zorgen maakten om mij. En bv schreven: ‘wat zal je opzien tegen de volgende kuur als het zo naar was.’ Dat is natuurlijk lief dat ze me schrijven, en wat ze schrijven zegt misschien wel meer over hun zelf dan over mij. Ik zorg dat ik in het hier en nu blijf en maak me geen zorgen voor de dag van morgen. En als ik er wel aan denk dan weet ik: zorgen MAKEN heeft geen zin. Ik heb wél zorg voor mijzelf. En ik voel me in goede handen in het ziekenhuis. Overgave en vertrouwen heb ik veel geoefend. Dat helpt me nu.

 

Welke bijverschijnselen? Als je het interessant vind kan je het hier lezen.

  • Ik ben (erg) moe. Ook wisselend, soms minder, soms meer. Niet te snappen wanneer meer of minder. Soms ga ik in de tuin klussen of wandelen en dan word ik anders moe. Dat is fijn. Ik rust nog een paar keer per dag. Dat is vooral fijn omdat ik dan niet voel dat ik moe ben, en ik slaap vaak ook even. ‘s Nachts slaap ik ook goed gelukkig.
  • De neuropathie (aandoening aan de zenuwen en spieren) speelt steeds meer op en is lastig, ik draag dan katoenen handschoenen om kou en warmte te vermijden op de vingers. De deurkruk is bv van metaal en is koud. Dan is het leed al geleden als de deur open is, ha ha. Ook de voeten en neus en huig zijn aangedaan waardoor eten en drinken van lichaamstemperatuur het fijnste, de oplossing is.
  • Mijn mondhoeken zijn open. slijmvliezen gevoelig.
  • Eten is ‘anders’. Veel beter dan de vorige chemo kuren, nu ruikt en proeft alles nog redelijk gewoon.
  • Mijn hersens werken trager en mijn geheugen speelt een spelletje met me. 🙂
  • Ik ben koud of warm, onvoorspelbaar. Lost ook zomaar weer op.

 

Al met al ben ik hoopvol op weg naar de operatie die ergens in september gaat komen. Op weg naar GEZOND.

15-8-2016

 

Ik ‘spring’ op mijn fiets en rijd naar de winkel. Ja, dat geeft me vreugde. Ondertussen bedenk ik dat ik gelukkig ben. Gelukkig met het leven NU. Met de vooruitgang, met hoe we wonen, en er zijn.

Dan opeens….. ontdek ik een gevoel van….  Ja, van wat. Is het schaamte? Schuld? Het is de reactie van mijn denken op mijn geluksgevoel.

 

Ik weet dat er veel mensen zijn die het proces van kanker als een geluks-doder zien en ervaren. Ik lees nu en hoorde in het verleden van mensen die zich ernstig misdeeld en gevangen voelen door het gegeven dat ze kanker hebben. Spanning hebben en niet kunnen slapen. Iemand zei:  ‘Ik voel me verraden door mijn lichaam. Door het leven. En dat zit ook in mij, het is oorlog in mij.’

Mag ik me dan nu zomaar gelukkig voelen? Ja natuurlijk. Dat is van mijzelf en heeft niks met de ander te maken. Ik voel wat ik voel. En ik ben er blij mee.

 

Ik gebruik in mijn praktijk / cursussen vaak de drie vragen als een heldermaker. Ik gebruik het zelf ook vaak, zoals nu. Het zijn drie vragen die me antwoord geven of ik het me aan moet trekken als iets van mezelf of dat ik het objectief bij de ander mag laten. Ik vind het een handig middel als ik iets overdenk. In deze situatie denk ik dan: van wie is het:

  • Van mij
  • Van de ander
  • Van de wereld

In deze situatie is het geluksgevoel duidelijk van mij. De andere gegevens zijn van de andere mensen. Nu kan ik terug naar het geluksgevoel omdat ik de ander zijn eigen dingen mag laten ‘doen’. Als het wel van mij is dan heb ik er wat mee te doen, dat weet ik dan. Als de ander mijn hulp wenst dan kan die komen. Zo is het weer van de ander. En het geluk van mijzelf.

Als het van de wereld is dan is het helemaal makkelijk te zien: bv het regent als ik mooi gekleed naar een feest ga (trouwen) of de computer doet het niet, of de auto heeft pech… de materie dingen waar je geen vat op hebt zijn de ‘wereldse’ dingen. Daar kan je dan in rusten. Je mag er natuurlijk sacherijnig van worden als je wil, maar mijn ervaring is dat het me rust geeft.

 

En schuld en schaamte komt altijd van de (vroegere) verwachtingen van anderen. Als kind heb ik (hebben we) het geleerd door de reactie van anderen. Daar is een stukje eigenheid weggeschaamd. Dus (schuld en) schaamte kan ik nu als volwassene tegemoet treden en herzien. Dat vind ik een mooi proces.

 

Het geluksgevoel is terug.

15-9-2016

 

Hup. Dat dacht ik toen we na een paar dagen in België de laatste dag ingingen. Ik zwaaide mijn benen buiten bed en ging aan de slag, gewoon, net als ‘vroeger’.  Ik deed mijn gebruikelijke oefeningen deze dag niet en begon gelijk met sorteren en opruimen. Om half 11 zouden we uit het huisje zijn en we hadden echt nog niks gedaan.

Na een klein uurtje was ik bekaf. Ik was even vergeten dat ik een ander ritme heb de laatste tijd en alles op z’n elfendertigst doe…. dit was niet handig. Nou ja, dat weten we dan ook weer. We hadden fijne dagen in België. Wel aangepast op mijn rustmomenten dus we gingen alleen ’s middags ergens naartoe. Dan kon ik na het avond eten weer een uurtje rusten. Ik ervaar nog steeds dat het rusten nodig is om de rest van de dag fitter door te komen. En och… zo’n beauty sleep kan ik iedereen aanraden.

 

Dat hup herken ik wel, dat is al heel oud (niet zeuren en doorgaan: HUP! ) en als je gezond bent is er niks aan de hand. Alleen, ik ben nu niet gezond. En vorig jaar om deze tijd ook eigenlijk niet en dat was ook wel te merken. Toen had ik ook de rust nodig die ik nu neem en toch zei ik steeds hup tegen mezelf. Oké, ik ging wel eens liggen als het echt te veel werd en dat vond ik dan ook jammer, het kost altijd tijd dat rusten. ☺

Ik ervaar deze weken als heel goede weken. Ik ben zelfs aardig fit.  Er is ook weer een donzig haardosje. Ik heb de mutsjes en pruik weer even in de kast gelegd en vind het heerlijk om niks op m’n hoofd te hebben. Er zijn nog wat bijwerkingen van de chemo en die zijn goed te dragen. Ik ben dus wel eerder moe, en dat is oké! Ik heb ook de luxe dat ik niks hoef te doen.

 

Als ik terugkijk op de afgelopen maanden dan zie ik dat Arend en ik veel ‘op elkaars lip’ hebben gezeten. Omdat er bijna geen bezoek kwam en ik de deur niet uit ging waren we veelal samen. En het leek of alles uitvergroot werd: de dankbaarheid voor elkaar, de zorg voor elkaar die we ervaren, de ergernissen en de vreugdes. Ja, en je snapt: de ergernissen die zijn het lastigste. Ik was lichamelijk zwak omdat ik eerst alles overgaf en later diarree had en heb nu ervaren dat de geest dan ook anders reageert (ook zwak…). Met dankbaarheid bedenk ik dat ik in een land woon waar medicatie en voeding was toen ik het weer kon verdragen. Als ik bedenk hoe mensen in hongerlanden leven dan ben ik nederig. Wat een situatie.

 

Ja irritatie. Ik irriteerde me aan het sloffen van Arend en aan een snurkje. En aan bepaalde handelingen die hij altijd al deed ☹. Ik kan dan ook de betrekkelijkheid ervan zien gelukkig. En toch. Het irriteerde me wel. Arend vertelde dat ik wel kattig werd en nogal commandeerde. Ja, dat doe ik dus als het niet lukt ……  Ik kon ‘zien’ dat het irriteren aan de situatie lag en sprak er met een vriendin over, ja, het signaleren en vertellen doet al veel. Het ‘ter plekke’ in mijn hoofd benoemen wat er voor irritatie is, is ook al helpend. Dan kan ik het bewust een plekje geven en er mee aan de slag…. (bij mezelf houden en voelen en accepteren)

 

Ik wandel elke dag. Vaak samen met mensen die dat fijn vinden. En ik geniet ervan. Dat uur wandelen en praten is dan weer net genoeg en heel fijn voor mij. Ik voel me er een bijdrage door als het weer een mooi gesprek is geweest. Of als ik de dagelijkse verhalen van de ander heb kunnen horen.

Voor nu: ik houd nog even een soort van vakantie tot ik geopereerd ga worden. Het weer werkt mee en ik ben blij.

22-09-2016

En opeens lijkt de operatie dichtbij te zijn.

Ik denk dat ik nu bijna gebeld word dat er een datum is om te opereren. Het leek een paar dagen geleden nog dat de bergklif ver weg was en nu ik besef dat het snel zal zijn kijk ik opeens vanaf de klif naar omhoog en zie een hoge berg die staat voor de operatie. Tot nu toe had ik me er niet in verdiept. Nu na de gesprekken met de anesthesist en chirurg die alle info gaven is het opeens een hoge berg. Zie je het voor je? Eerst vanaf ver een berg in de verte weten en nu onderaan die bergklif staand, hoog oprijzend voor me. Het lijkt gigantisch. Zo voelt het ook. Zo is het ook. Het wordt een zware operatie met veel slangen en lasten.

Ondertussen is mijn ‘verbouwing vanbinnen’ in volle gang. De chemo doet haar werk nog steeds. In een gesprek met Jeanneke die me ondersteunt met de keuze van de Schussler celzouten en ook energetisch werk doet kwam ik er achter dat ik meer ‘buitenshuis’ ben dan ‘binnen’ wat betreft het voelen en ervaren. Ik moest er wel om lachen want dat is nou net wat ik in mijn praktijk zo belangrijk vind om te laten ervaren en oefenen: voel en ervaar!! En nu had ík iemand nodig die me er op wees. Het resultaat: Lang leven de lol wordt weer: lang leven MIJN lol. En het leven is mooi wordt weer: MIJN leven is mooi!  Wat weer een mooi gesprek. Heerlijk. De knop is weer om. De verandering is gelijk voelbaar van binnen

In een ‘huis in verbouwing’ is veel gaande. Stoffig, dingen missen, worden verplaatst. En als ik er in woon ervaar en voel in ook beter wat er gaande is dan buitenshuis.

Ik herinner me van vroeger het verhaal dat Jezus iemand van demonen bevrijde. Hij zei toen tegen de man: maak je ‘levens’ huis waar de demonen woonden goed schoon met de bezem. En daarna vul je het met iets wat belangrijk is. Want weet je: de demonen komen terug en als ze de open ruimte vinden die ze achter lieten dan komen ze weer bij je wonen en ze nemen dan nog zeven vrienden mee.

Ik mag nu dus al denken wat er nodig is met en na de operatie. Er wordt een deel uit mijn buik gehaald, maag en lymfe klieren. Energetisch vul ik nu al de buik met licht en vertrouwen. Ik spreek met de organen, ja echt. En ik vind het nog leuk ook. Het is net of de buik meer van mijzelf is geworden sinds er bekent is dat er kanker in zit. De kanker dwingt me om te onderzoeken. En dat doe ik graag. En soms was ik dus even ‘buitenshuis’ en had ik het niet door. Ja, mensen hebben mensen nodig en ik ben ook maar zo’n gewoon mens dus ik ben dankbaar voor de mooie gesprekken. Ik kies ook mijn hulp (o.a. Jeanneke) en spreek er graag over met anderen, door de woorden aan te geven wordt het voor mijzelf ook helderder!!

Ik sprak iemand die zei: ja, je schrijft wel mooi, maar je moet het nog wel doen…. Ik antwoordde: ik heb wel al meer als 20 jaar geoefend om mijngedachten te controleren en om ‘naar binnen’ te gaan. Nu is het dus een gewoonte. Ik DOE het dus al.

In mijn praktijk vraag ik in een situatie als deze om een tekening of gedachte te maken die over de klif heengaat naar de toekomst, er  dus overheen. Dan kiezen we woorden die helpend zijn om er de brug van te bouwen zoals: vertrouwen, humor, doorzettingsvermogen, levenskracht, omarmen, acceptatie. Ik doe dit nu voor mezelf, in gedachten met zulke woorden. Het helpt me om de positieve focus te houden en te weten dat het echt gaat gebeuren. Ik heb de keuze gemaakt dat de mensen van het AMC in Amsterdam me helpen om weer gezond te worden en dit is de consequentie.

Deze week hoorde ik de uitspraak: Je kan in een kooi zitten. De ene kooi heeft bredere spijlen dan de andere, daar ontkom je niet aan. Wel kan je er anders mee omgaan zodat het minder of meer gevangen voelt. Dat vond ik een mooie metafoor en ik deel hem graag.

25-09-2016

Ik ben net terug van een wandeling. Toen ik naar buiten liep overviel me een gevoel van vreugde, zo sterk dat ik kon huppelen, zie je het voor je? Wat een mooi weer. En wat fijn dat ik nu nog, zo laat in september, lekker zonder jas en met sandalen aan kan wandelen.

Tijdens de wandeling gingen mijn gedachten vaak naar jullie. Wat naar om dit bericht te lezen en ook: wat kan ik jullie schrijven?

Toen ik zelf de uitslag kanker kreeg was ik een dag van slag. Angst zat in me. Vooral om het de naasten te vertellen vond ik emotioneel. En na een dag was de observatie er weer, en kon ik het veilig bekijken hoe het was. Het werd een ander gevoel, angst was weg en het werd een proces waar ik mee kon (leren) dealen. Dat lukte me/ ons en zo werd het een gegeven dat het lichaam me wat te vertellen had met deze ziekte. Maar wat? Dat was de zoektocht. Het zou wel MIJN proces worden en niet dat van de doktoren, dat was duidelijk. Hoe lastig dat was ontdekte ik toen we in het AMC hoorden hoeveel procent na vijf jaar nog leefde en zo. En hoe groot de tumor eigenlijk wel was. Het sloeg in als een bom. Ik had voor dezelfde avond een afspraak met mijn acupuncturist Frank en hij zei na de pols test: ‘ze hebben je goed te pakken gehad vandaag want alles is vlak’. En dat klopte. Ik had in de auto zitten huilen omdat ik bv. dacht dat ik de kleinkinderen misschien niet groot zou zien worden……

Dit gaf mij gelijk het inzicht dat ik me heb LATEN ‘pakken’. Ik besefte weer dat het MIJN proces was en niet HUN proces, maar samen, en ik ben de baas. Wat fijn dat ik die zelfde avond naar acupuncturist Frank ging en dat hij me die weken al vaker had gezien in zijn praktijk waardoor het duidelijk werd dat ik NU meeging in de ‘witjassen’ en even mijn eigen proces aan de kant had gelegd.

 

Mijn wandeling ging door en ik was blij. Blij met het leven, met de mogelijkheid om mijn taak hier op aarde te verfijnen door wat ik meemaak. En ja, ook heftig, en ja, ook hanteerbaar, en vreugdevol!!

 

Lieve .., het lichaam geeft aan dat er wat aan de hand is en jou kennende ben je er al mee bezig wat je kunt doen om de herkomst te onderzoeken. We lezen ook in je brief dat je geniet van het hier en nu. Prachtig. Dat is volgens mij een oplossing voor de angstige (ego) gedachten dat het leven eerder stopt dan we allemaal hopen. Jullie zijn ons lief geworden de afgelopen jaren, en we hopen oprecht dat we samen oud kunnen worden en elkaar kunnen ondersteunen waar het leven het aangeeft.

Ik kwam schapen tegen op de wandeling, ze blaatten tegen mij. De afgelopen tijd zijn er regelmatig schapen gered door mij en mijn wandelmaatjes omdat er een schaap op de z’n rug lag en niet meer overeind kon komen. (dan gaan ze dood) ‘Als ze maar één ‘poot aan de grond’ kunnen krijgen dan komen ze weer overeind’, hoorde ik iemand vertellen dus dat deden we dan. Klommen over het hek en liepen naar het schaap. Soms ging het dier dan opeens vanzelf staan voordat we het konden helpen, andere keren moesten we aan de wol trekken om hem ‘om te kiepen’. Ik voel me altijd een redder als het is gelukt. 🙂

Is het ook niet zo met mensen? Soms voelt het of je op je rug ligt en geen kant meer op kan. Soms kan je daar (te) lang in blijven…. Dan heb je mensen nodig die je ‘zien’ en naar je toe komen. Soms hebben we een zetje nodig. Of een hele omwenteling. Het verschil met de schapen is dat wij mensen kunnen vragen, kunnen roepen en schreeuwen. Om hulp vragen is een optie, gewoon voor de verbinding of / en vragen voor hulp op wat voor manier ook, zodat je weer ‘een poot aan de grond’ krijgt en weer zelf verder kan.

 

De winst van mijn proces met kanker zit o.a. in schrijven, dat ik nu schrijf hoe dingen voor mij zijn. Voorheen schreef ik (vooral) voor de ander en bedacht ik: wat heeft die nodig. Hoe kan ik dit het beste voor hem / haar schrijven. Nu is het makkelijker, het vliegt de pen uit zou ik zeggen. Ik corrigeer nog wat fouten en dat is het dan. Of de ander er wat aan heeft is minder belangrijk. Winst, omdat ik nu voor mijzelf het leven meer kan pakken. Beste , PAK HET LEVEN: kijk wat er zich aandient en laat het groeien. VOEL vooral, (als het veilig voelt en je kunt observeren)en ervaar wat je lichaam je te vertellen heeft. Rust als het moe is, geniet lijfelijk als er genieten is. Overgave is een mooi woord en o zo lastig zo nu en dan. Ik heb net een blog geschreven over ‘binnen en buiten’ en ik kopieer het voor jou. (ik kijk tegen de bergklip op) Die blog schrijven, dat is nu mijn winst. Zo fijn. Ik kan er voor de tijd op studeren in mijn hoofd: hoe werkt het voor mij?  Op deze manier ben ik er voor de wereld en de wereld is er voor mij.

Lieve mensen. Graag hoor ik hoe het met jullie is. Laat me weten wat ik voor je kan betekenen.

Warme groet van Nel

Woensdag 12-10-2016

Het is nu 8.30 uur. Nog twee nachten slapen en dan is de operatie. Ik heb vannacht lekker geslapen, fijn want ik was gespannen merkte ik. Ik werd vanmorgen wakker en voelde toen ik aan de operatie dacht die nu zo dichtbij is de onrustige, gonzende energie in mijn borst opkomen. Stress….. Oké, eruit! Dagelijkse routine doen, gedachten controleren, aandacht bij hier en nu, extra genieten van het grote bord havermout, hoeveel kan ik in het vervolg eten met die kleine maag? En als ik wél denk dan formuleer ik de blog in mijn hoofd. Dat is zo fijn van deze blog. Het helpt me om orde te geven in het hoofd. En nu kunnen al mijn gedachten op papier. Ja het is nu spannend.

 

Maandagochtend werd ik wakker en dacht aan het gesprek met de chirurg, wat er allemaal mis kan gaan. Dat moeten de artsen vertellen, ook om te zeggen dat mijn uiting als patiënt, van wat er veranderd zo belangrijk is voor de behandeling. Opeens stromen de tranen over mijn wangen. Ik huil en maak Arend wakker. We praten erover, zeggen waardevolle dingen tegen elkaar en besluiten om er mooie dagen van te maken. Wat ik nog fijn vind? De Droomavond(club) vanavond en wandelen met iemand is genoeg voor vandaag. Morgen, dinsdag, zie ik graag het gezin nog bij elkaar. Woensdag houden we vrij voor de rust. Wat was het gezellig met ons gezin. Zo fijn dat ze vrij konden krijgen. We hebben de kleinkinderen uit school gehaald, dat was ook een feestje, wat is dat leuk om weer te zien hoe het nu gaat op school en wat ze ons trots laten zien. Onder het eten was het lachen en mooie verhalen. Ik bracht de kids naar bed en las een stuk voor, heerlijk.

 

Op weg naar huis zat ik achterin de auto en merkte dat de spanning opkwam, oké, dat mag nu. Het is tenslotte spannend en nu dichtbij. Tot zover had ik de spanning onder controle, nu is het goed voor de voorbereiding van mijn lichaam en feest.  Hoe zal het zijn? Hoeveel pijn? Hoe lang? Hoe is de toekomst met een kleine maag?

Jeanneke heeft me gisteren weer mooi een ‘hart onder de riem gestoken’. Ik vertelde dat ik was vergeten de celzouten 3-5 en 8 te nemen als voorbereiding. Gelijk dacht ik er achteraan: ‘wat ben ik een sufferd, fout’. Wat Jeanneke vertelde deel ik graag. Ze zei: ‘Dat past mooi bij je thema MAAG. Je hoeft niks goed te doen. BLIJF ERBIJ, dat is alles.’ We hadden het over:

  • Geen goed of fout. (geen straf)
  • De maag moet ‘alles slikken’ wat je zelf door hebt geslikt, het heeft geen keuze. We stoppen er eten in, lekker, vies, met emoties, stress, harmonie enz…
  • Het orgaan maag heeft geen goed of fout. Alles is oké! De maag hoeft niks ‘goed’ te doen’ Fout mag betekenen: zonder gewicht kijken naar hoe het anders kan, meer zoals je wenst.
  • Het is een aardeorgaan. Aardend. Het is goed: Mag er zijn, gewoon blijven staan, (dus ik help de maag door krachtig te blijven staan!)
  • De maag kan ook iets doen met ‘slecht’ omdat het zo zuur is.
  • En over pijn: pijn is de vraag van je lichaam of je er bij wil zijn. Aandacht wil geven en doen wat nodig is.
  • En angst is een roep om iets, vertrouwen, hulp.

Mooi hè! Je snapt dat ik daar al een poos in oefen en dat dat helemaal goed gaat komen.

 

Mijn  bootje vaart door een ander gebied dan vorige week. Ruwer water. Ik laat mijn bootje maar hotsen en klotsen, ik vertrouw en geef me over zoveel ik kan. En soms is het toch even spannend. Ik zwem er even in. Ik zie de golven, de stenen in het water, soms botst het en duik ik onder, om weer proestend boven te komen. We lachen er ook om en gaan straks gewoon de dag in. Morgen word ik opgenomen en vrijdagochtend geopereerd. Ik heb mensen gevraagd een kaarsje te branden voor me, voor me te bidden en licht toe te sturen. Ik weet hoe helpend dat is.

 

Ik kijk er naar uit om de volgende blog te schrijven, dan is de operatie geweest en ga ik het volgende traject in. En nu: op naar de toekomst.

Het vervolg van dit traject kun je hier verder lezen.

https://www.nelterveen.nl/blogs-laatste-stap-na-de-operatie/