Na alle behandelingen...

7 maart 2017, een week na de chemo, het valt me tegen

Dinsdagochtend, acht uur. Ik ben net even naar buiten gelopen toen ik de deuren openzette om de kamer te luchten, dat even buiten zijn geeft gelijk een fris gevoel. Zuurstof happen. Nog even dan kan ik weer met blote voeten op de aarde…… ik hoop zo dat de neuropathie overgaat! Dat is nu de reden dat het (nog) niet kan.

Gisteren had ik een gesprek met Jeanneke, je weet wel, van de celzouten. Wat is ze een mooie bijdrage voor mij en mijn proces. Ik zat in en dip en voelde me belabberd en slap. Voelde me echt een slachtoffer. We hadden geappt dat ik om kwart over acht kon bellen.

Ik zat er klaar voor. Eerst kon ik bijna niet praten omdat ik moest huilen, een dikke keel had. Ik vertelde dat het zo tegenviel, nu na de chemopillen. Het zou toch in ieder geval niet erger horen te worden, eerder opknappen dacht ik zo. Nou, niet dus. Ik voel me zwak, moe en het lijkt wel of alles nu zijn best doet om te vlammen; meer last van hand- en voetsyndroom, ogen pijnlijk, neus van binnen meer kapot, soms extra moe. Bah.

Jeanneke zei:

Jeanneke: “ja dat is een groot dilemma. Het gebeurt zo vaak en de meeste mensen zeggen er maar niks van want iedereen is blij dat de chemo voorbij is en er andere tijden komen. En die komen ook, en pas veel later…… wat er gebeurt is dat je in een nieuwe fase komt en in een soort van rouwproces. Je hebt nu opeens niet meer die regelmaat en het schema van de chemo, en het ziekenhuis waar je steeds naartoe ging. De chemo kan je zien als een ‘wezen’ en is je te vriend geweest: hij zorgde immers dat je een langer leven krijgt? Hij hielp de kankercellen om zeep. Hij gaf hoop, liep met je mee. Ja, hij had ook nadelen genoeg, en toch. Je had toch een soort van relatie met hem. En nu doe je het zonder en mag je wennen. Hij was zeg maar een heel belangrijke, zeer aanwezige werknemer, en jij de directeur. Hij is nu ontslagen, en je voelt de nawerkingen nog van dat hij er was.

Nu kom je mogelijk meer in de angst die je zo mooi vooruit kon schuiven, je was immers hard aan het werk! Je gevoelsleven is van slag. En nu, na dit harde werk ben je moe en je lichaam is ‘op’. Nu mag je her-ijken, vertrouwen dat het leven je geeft wat je nodig hebt”.

Boodschap

De cellen zijn in de war. Wat moeten ze nu…… de directeur is sip, voelt zich rot. Ja, welke boodschap geef ik dan aan mijn lichaam… ze mogen het even zelf uitzoeken. Ik ben de laatste week helemaal niet bezig geweest met mijn lichaam en heb alleen de lasten gedragen, gezucht en gesteund. Zocht niet naar oplossingen en klaagde soms over de lasten. Ja, ik had het slachtoffer (mijn deelpersoonlijkheid) naar voren geduwd, en ik ging mee. Ja, dan hebben de cellen geen houvast meer.

Tijdens het gesprek met Jeanneke veranderde mijn houding al, ik ging rechter zitten, mijn stem werd ook weer krachtig, viel ons op. De bewustwording was er. Het is weer aan gestipt. Ik ben geen slachtoffer meer en neem zelf de leiding weer!

IK BEN WEER DE DIRECTEUR VAN MIJN LICHAAM EN STUUR HET WEER ANDERS AAN! Daarvoor heb ik eerst te voelen wat er gaande is en dan ga ik weer handelen door het positief toe te spreken. Ik bekijk mijn gedachten weer op een andere manier, optimistisch. Hè, wat heerlijk. Zo heb ik het graag.

Ik bewoon weer mijn ‘huis’, (zonder erker). De chemo heeft als een bulldozer door mijn huis gerausd. Nu gaat het lichaam het ‘huis’ weer schoonmaken van alle resten van de chemo en dat is een hele klus.

Jeanneke heeft de afgelopen jaren veel over behandelingen van kanker geleerd, ze is celzouten-docent en onderzoekt graag en veel 🙂 . Hier kunnen ik en de wereld ons voordeel mee doen. Ik ben dankbaar haar te kennen en dat ze me helpt. Omdat het lichaam dit opschonen cyclisch doet en niet net als de bulldozer, gaan we regelmatig kijken welke middelen ik kan gebruiken als ondersteuning en we hebben het dan ook over hoe het met me gaat. Emoties zijn belangrijk om nu te accepteren en er naar te kijken. Het is een schoonmaakproces, niet alleen voor de materie (lichaam) maar zeker ook voor de geest.

Het is nu 10 maart.

Er is in deze paar dagen gelukkig verbetering gekomen. Mijn ogen zijn niet meer zo rood en pijnlijk, de neus knapt van binnen op, de mond is goed, de vingers krijgen weer een velletje en de vermoeidheid wordt ook minder. En ik ben niet meer de hele dag draaierig. Ja, en komt dat nou van het gesprek, de celzouten of gewoon de tijd? Niemand weet het. Ik weet wel dat de celzouten me altijd helpen, het past bij mij. Ik neem nu verschillende nummers van celzouten en heb heel veel celzout nr. 8 genomen (wel 30 per dag), opgelost in water en elke keer laat ik een slok door de mond gaan. Dat is voor vochthuishouding en slijmvliezen.

De alvleesklier heeft het lastig. Het geeft geen enzymen af die nodig zijn voor de vertering van vet en eiwitten. Ik krijg er medicatie voor. Hopelijk is het tijdelijk.

Ik heb echt zin om weer dingen te DOEN! Ik heb zelfs vandaag weer wat buiten gesopt, heerlijk in het zonnetje, ik had er energie voor.

Ik wandel elke dag als het kan, en het gaat ook weer steeds beter en langer. Vandaag zelfs weer 45 minuten, dat was al een paar weken geleden dat dat lukte.

Zo fijn dat de draaierigheid weg is, een heel ander leven.

Nu ga ik echt vooruit! De kunst is om nu geduld te hebben want de oncoloog zei dat het een jaar duurt eer je weer op een energie niveau zit wat blijft. Ik bekijk het dus nu maar per maand.

En de tijd gaat snel. (gebruik hem wel!)