In het oog van de orkaan

06-04-2016

Ja, en dan zegt de internist: de scan is niet goed. Ik dacht eerst nog, hè, dan moet die scan over. Maar al snel hoorde ik haar zeggen dat er ‘een verdikking onder in de maag is en de lymfe zijn opgezet en dat is een teken voor kanker.’

Mijn hoofd slipte gelijk dicht, tranen vooraan. Eerst toch ongeloof en toen dacht ik: nu opletten Nel, hoofd erbij en vragen stellen. Straks kan je nog lang genoeg huilen. En dat lukte, hoewel de tranen gewoon begonnen te stromen kon ik wel helder luisteren en vragen stellen. De arts (internist Bourass van de MC groep) was ook fantastisch, helder en warm.  Ze krijgt van mij een pluim.

Doordat de onderkant van de maag verdikt is en de lymfe klieren ook, drukt dit waarschijnlijk tegen de alvleesklier en die geeft de pijn die ik allang heb.

 

Ja, en met deze boodschap ga je dan naar huis. Ik knalde bijna op de ronddraai deur omdat ik dacht dat hij wel ‘uit elkaar’ zou gaan en daar lachten we om. Thuisgekomen was het toch wel een gekke gewaarwording en na een uurtje heb ik de kinderen gebeld. Als ik het woord maagkanker moest zeggen was mijn keel dicht en moest ik huilen. En daarna ging het gesprek goed. Gelukkig.

Dat was de eerste dag zo. De volgende dag vertelde ik het zonder brok en was de eerste emotie verwerkt leek het wel. Nu schiet ik af en toe vol, en dat is oké!

Ik hou van dingen uitleggen in metaforen dus ik heb er gelijk een paraat.

Ik stel me zo voor dat ik een huis ben, en mijn ‘levenshuis’ heeft er nu een glazen serre bij die kanker heet. Ik kan er in en er uit. Als ik er in ben dan kan ik helemaal voelen en praten en denken over de kanker in mijn maag en als ik er weer uit ga dan gaat het ‘gewone’ leven weer door.

 

Hoewel: er staan prachtige bossen bloemen in ons huis en ik krijg lieve, warme berichten en brieven, kaarten en gesprekken. Warm en liefdevol. 🙂 Ook dat doen wij mensen voor elkaar en wat heerlijk om dat zo te kunnen ontvangen. Heel waardevol.

Ik had de avond van het bezoek aan de internist een eet afspraak met een lieve vriendin in Steenwijk. Ik ben er gewoon naartoe gegaan. Tenslotte kon mijn lichaam dit de week ervoor ook aan. En wat was dat fijn. In de auto voelde ik het gewoon mijn lijf in zakken. Het stressvolle zat vooral nog in mijn hoofd en de autorit was helpend om dat gegons te laten zakken.

 

Het verschil met vorige week is dat ik nu andere interesses heb, ik lees nu dr Moerman tijdschrift die ik van een vriend kreeg, over een dieet wat me aanspreekt. Ik bel mensen en mail of app andere dingen als voorheen. De eerste dagen was ik er druk mee, wie wil ik nog zelf laten weten wat er gaande is? Lastig hoor. Dat neemt veel tijd en energie.

Nu merk ik dat ik eerder ga liggen als ik moe word, dat is ook nodig ontdek ik. Ik heb nu bijna geen pijn meer. De alvleesklier kan schijnbaar zo steeds tussendoor tot rust komen, en dat is fijn.

Ik heb gehoord dat ik komende maandag de biopsie krijg, dan worden er hapjes uit de maag genomen en een week later krijg ik de uitslag van het onderzoek.

Daarna wordt het onderzoek en de behandeling in het AMC (Amsterdam) vervolgd, die zijn gespecialiseerd in maagkanker.

Dan schrijf ik weer meer.

08-04-2016

Hoe ik er achter kwam?

In september 2015 kreeg ik pijn onder de rechterborst. In de nacht.  Een scherpe pijn die wegvloeide. Daarna een week niet. En toen twee keer in de week totdat de pijnscheuten, tegen kerst,  ook overdag kwamen. In de nacht meestal tussen 4 en 6 uur. Het rare was dat het vaak drie keer achter elkaar gebeurde.

Het was eigenlijk al gewoon geworden in december. Het duurde maar een seconde of tien en dan was het over. Een paar keer per dag. Meestal stopte ik even met waar ik mee bezig was en dan was het zo weer over. Ik was een keer bij de huisarts voor verschillende dingen en noemde het ook. Ik was wel vaak moe. Erg rode konen kreeg ik dan. Als ik dat zag ging ik vaak even liggen en daar knapte ik van op.

 

Wat wel een puntje is achteraf: ik was in begin vorig jaar begonnen met ‘planken’. Je weet wel, op tenen en ellebogen gaan en dan alle spieren aantrekken en als een plank zijn. Ik was tot 200 seconden gekomen in een paar weken tijd en was er trots op :). In de vakantietijd was het er niet zo van gekomen en in september zou ik het weer oppakken. Dat viel tegen. Ik kwam gewoon de 60 seconden niet voorbij. He, bah. Ik ben er maar mee gestopt.

In januari ben ik weer naar de huisarts gegaan en ik kreeg een echo om te onderzoeken of het galstenen waren. Nee, dat was het niet.

Toen naar de internist. Een paar weken wachten en begin maart had ik de afspraak. Ik was hier gespannen voor. Arend ging mee. Het buikonderzoek was lastig omdat ik al een paar weken erge last had van mijn (nu) linkerkant onder de borst. PIJN!!! Dat bleek gordelroos te zijn. Wat was dat vervelend. Het had de andere pijn ‘ondergesneeuwd’ en het was wel teleurstellend dat die ‘oude‘ pijn weer ‘boven water’ kwam. De onderzoeken daarvoor konden pas plaatsvinden als mijn buik weer rustig was. De medicijnen die ik kreeg sloegen snel aan. De spastische darm kwam tot rust, de zere plekken op de huid waren weg en na drie weken kon er een scan gemaakt worden.

 

Toch werd het steeds duidelijker dat er ‘iets raars’ aan de hand was. Ik lag soms wel vier keer per dag een half uur op bed en nam de meeste dagen vanaf februari paracetamol. Er was echt iets mis en het was jammer dat die gordelroos er tussen kwam. Nou ja. Het is zoals het is. Daar kan ik niks aan veranderen.

De uitslag ervan hebben jullie gelezen.

 

Liggen helpt me nog steeds. Dan kunnen de organen weer ruimte krijgen denk ik. En dan lig ik eerst lekker en lees of ik slaap even (maximaal) 10 minuten. Daarna kan ik ‘er weer tegen’.

Ik dacht dat het geen kanker zou zijn omdat ik niet af was gevallen en al zo lang last had. Nu val ik wel af, dus ik eet nog wat meer gezonde dingen.

Nu ik weet wat het is ben ik heel zorgvuldig met moe zijn. Ik ga liggen en dat helpt ook tegen de pijn. Want ik heb nu veel minder of geen pijn meer. Veeeeeel minder in ieder geval. En dat is heel fijn.

17-04-2016

En dan sta ik met mijn blote voeten in de koude aarde. Eerst loop ik met mijn blote voeten over de harde steentjes en over het gras. Dan zoek ik een leeg plekje in de grond van de tuin en ga ik 10 minuten AARDEN. Nou ik kan je zeggen dat het nog nooit zo leuk is geweest. Ik zoek een plekje in de zon en ontvang het licht :).

Ik ging steeds mee naar de arts van mijn zus, (voor de complementaire behandeling na haar kankerperiode) daar heb ik veel geleerd. En ook dit AARDEN op de aarde. Klinkt toch erg logisch hè!

Wat ik ook hoorde van deze arts is dat stress zo naar is voor het lichaam. Als je er niet mee om kan gaan kan het je geest en lichaam schaden. En dat snap ik. Ik ben er van overtuigd dat onze gedachten één van de belangrijkste middelen zijn om rust in hoofd en hart te hebben.

Dit AARDEN is één van de dingen die ik doe omdat ik graag zo goed mogelijk met mijn lichaam wil omgaan. Dit soort dingen kan ik zelf. De artsen mogen me uitleggen wat zij van plan zijn, samen beslissen we of het zo gaat en ik zorg op mijn manier goed voor mijn lichaam.

 

Ik heb dit jaren geoefend en nu pluk ik de vruchten ervan 🙂 Zal ik het uitleggen? Wat ik denk is een opdracht voor mijn lichaam. Dus als ik denk: “dit gaat mis”, of “dit is erg moeilijk”, of “dit mag ik eigenlijk niet eten want daar word ik dik van”, of “hier ga ik dood aan”, dan is dat een opdracht voor mijn lichaam om te doen wat ik als opdracht geef. Die kant gaat mijn lichaam dan op. Dus: ik controleer mijn gedachten op MIJN waarheid. Ik voed die gedachte die IK fijn vind, en ik weet dat mijn lichaam me helpt. Dat ‘IK’ staat buiten mijn gedachten (hersens), dat is mijn geest, mijn echte IK. Het was even oefenen en doorzetten en nu……. En ik word er ook nog eens rustiger van als ik mijn nutteloze of beperkende gedachten kan ‘laten gaan als spam’. Dat komt nu wel heel goed uit.

En dan over: in de flow en luisteren naar het lichaam en volgen wat er ‘naar me toekomt’. De internist heeft gezegd dat de verdikking er al een poos zit. Ik ben ook al zo lang bezig met gezondheid. En recenter, zo’n jaar geleden stopte ik met het tweede kopje koffie per ronde, ik at minder vlees, ging frequenter naar de acupuncturist en deed andere ochtendoefeningen. Op gevoel. Ik nam meer groente en minder aardappels en weinig pasta. Mediteren ging ik frequenter doen. Ik ging me vorig voorjaar in kanker en de gevolgen verdiepen omdat ik een training hiervoor ging maken. Er kwamen mensen op mijn pad die kanker hadden. Het thema was echt: zo gezond mogelijk in lichaam en geest. En volgen wat zich aandient.

 

En nu ben ik aan het onderzoeken of het dokter Moerman dieet iets voor mij is. Dat was een veel omstreden dieet in de jaren 70 en 80. En al de dingen die ik al zelf heb veranderd zijn de aanwijzingen van het dieet met nog meer ‘leef en eet regels’

Eerst dacht ik dat ik dat ging doen, en na een paar dagen denk ik anders. Het grootste gedeelte doe ik al en ik weet dat ik mijn eigen lichaam wel kan vertrouwen in wat er nodig is aan eten en drinken en leefgewoontes. Ik ga wel naar de arts die homeopathie heeft gestudeerd en die verbonden is met de Moerman stichting. Hij heeft vast nog aanvullingen zonder dat ik dat strakke dieet ga doen.

Nu flow ik weer verder. 🙂

19-04-2016

Energie is een raar goedje, het ene moment voel ik me als ‘gewoon’ en dan kan het zomaar zijn dat het dan opeens ‘op’ is. Als ik dan doorga komen de symptomen. Rode konen, zware moeie benen, rugpijn alsof het kan breken, of een gonzend hoofd, later de bewuste pijn van de buik. Ik zorg dat ik ga liggen als ik moe ben en een symptoom ontdek. Ik knap dan met minimaal 20 minuten weer op. Zo ga ik nu 3-4 keer per dag liggen en kan ik het goed volhouden.

Mijn leven ziet er dus wel anders uit. We gaan niet ‘weg’ en als er iets is dan gaan we een uur. Bezoek ontvangen we nu niet veel omdat ik te weinig let op mijzelf en het zo gezellig vind. Dan ga ik over mijn lijntje. 🙂

Vanmorgen lekker de wind door de haren terwijl ik op de fiets naar het MC ziekenhuis rijd. Bloed geprikt en daarna naar de groenteman. Ik zou ook nog naar Livera, maar de vermoeidheid sloeg toe. Prima, dan ga ik nu naar huis, even liggen.

 

Vanmiddag ging ik lopend naar de winkelstraat. Ik ga mijn conditie weer wat bijtrekken, dat is belangrijk, vertelde een buurvrouw, en ze heeft gelijk. Ik was wat nonchalant geworden met mijn dagelijkse wandeling. Nu wandel ik weer minimaal een half uur. Wat geniet ik van alle nieuwe bloemen en groen.

Ik deed wat inkopen voor een ziekenhuisbezoek, dan ligt het maar klaar. Ik kocht een echt leuk setje en ondergoed voor in een ziekenhuisbed en toen stond ik zomaar opeens te huilen. Ja echt, omdat ze mijn lieveling ondergoed niet meer maakten. 🙁 Jee, ik had het niet verwacht. De verkoopster reageerde zo lief en aardig dat ik nog harder moest huilen. Ik had me al afgevraagd wanneer er een dipdag zou komen. Dat is dus vandaag. Vanmorgen was ik al emotioneel bij de post. Alweer kaarten, alweer een grote bos bloemen en alweer cadeautjes. Het raakt me.

En het is oké, ik laat het lekker gebeuren.

Morgen weer een nieuwe dag.

Zal ik het zeggen? Toch wel een beetje gek. En vannacht leek het zo gewoon in mijn gedachten. Nu het zover is…. Zal ik het doen?
Ik zit op het bed in behandelkamer in het MC-groep in Lelystad om een gastro-scopie te laten doen. Om de maag te onderzoeken. De arts is een vriendelijke man en de verpleegsters net zo. Ze heeft net de verplichte testen gedaan met vragen als: hoe is uw naam, geboortedatum? Wat gaan we doen? En ik ben geslaagd :).

Nu zou het gaan gebeuren dat er een slang via mijn keel in de maag gestopt werd. Van tevoren had ik mensen gesproken die het hadden ondergaan en het is gewoon een lastig onderzoek. Roesje en verdoving hoef ik niet.

 

Ik denk: ‘Als ik het wil zeggen MOET HET NU’. Oké, hup Nel, je wil het, je kan het, je doet het. En dan gebruik ik mijn hulpmiddel: 1-2-3 en dan zeg ik: ik wil graag wat zeggen. En dan lukt het me. De vier personen kwamen dichterbij. De arts recht voor me. Ik zei: ‘ik heb mijn best gedaan om zo goed mogelijk met mijn lichaam om te gaan en ….’ En toen moest ik huilen. Warm en zorgzaam waren ze en kreeg ik alle tijd om verder te praten. ‘ik zou het zo fijn vinden als u, jullie met mijn lichaam net zo zorgvuldig omgaan als ikzelf, ik ben meer als mijn maag.’ De arts zei: ‘maar natuurlijk mevrouw, we doen dit voor u, dat doen we altijd’! Wat een mooi mens.

 

Ik was opgelucht, vooral dat ik had gedaan wat mijn verlangen was. En het was wel een beetje raar, dat snap ik ook.

Al met al was het onderzoek wel te doen, ja lastig dat het lichaam het vreemde object er uit wil werken, en toch te doen. Er stond de hele tijd een lieve verpleegkundige aan het hoofdeind me te coachen in rustig zijn. En een andere hield mijn handen vast en aaide af en toe. Ik vond het fijn.
De arts heeft het allemaal snel laten onderzoeken en na twee dagen was de uitslag er: het kon lymfe klier kanker zijn of maagkanker. Het is maagkanker. Het gesprek met de arts was weer zorgvuldig en meelevend, en ook zakelijk. Mooi zeg, dat deze mensen hun vak op deze manier uitoefenen.
Zo, dit hebben we gehad. Nu de volgende stap.

 

Het ziekenhuis in Amsterdam zal me oproepen voor een dag onderzoeken en daarna horen we wat het behandelplan is. Dat kan snel in werking gezet worden. Dat wacht ik nu af.
In afwachting hierop ben ik leuke dingen aan het doen. Ik wandel weer elke dag en soms met een vriendin. Vandaag ga ik met Maaike de tulpenroute doen. Ik heb er zin in.

25-04-2016

Mijn blik is nu naar binnen gericht. Ik merkte het op toen ik bij Albert Heijn stond en iemand me aanstoot. Ik had haar echt niet gezien.

‘O, wat fijn, hoi Harmien. Och, wil jij mijn boodschappen even voor me inpakken?’ Ik betaal en samen lopen we naar de fiets. Zij draagt de tassen. Ik lach in mijzelf, hoe vaak deed ik dit ook voor anderen? Nu ben ik aan de beurt.

Ik had een rotdag, een energie-loze-dag. Met de tranen hoog. Vanmorgen zijn we bij de Moerman-coach Roelfien Wuestenenk geweest en daar ben ik halverwege het gesprek op de grond gaan liggen omdat zitten gewoon niet meer ging. Gek hè, gisteren waren we bij een theaterstuk waar mijn broer ook in meedeed en ik kon de twee uur gewoon uitzitten en nu……. Bah.

 

Het is zo grillig. Die energie. Ik was er draaierig van en merkte dat ik met meer bewegen toch beter in mijn vel kwam. Ik ga graag even naar buiten, de wind in de haren en wandelen of fietsen. Heerlijk.  Dus ik wandelde even een klein rondje om te ontdekken of ik nog op de fiets kon naar AH en dat lukte. Bij AH moest ik wachten bij de kassa en leunde even.

Ik merk het op dat de blik naar binnen is als ik bij Albert Heijn sta en iemand me aanstoot. Ik had haar echt niet gezien.

‘O, wat fijn, hoi Harmien. Och, wil jij mijn boodschappen even voor me inpakken?’ Ik betaal en samen lopen we naar de fiets. Zij draagt de tassen. Ik lach in mijzelf, hoe vaak deed ik dit ook voor anderen? Nu ben ik aan de beurt.

Als ik thuiskom heb ik het zweet op de rug staan. Lekker naar bed, daar knap ik dan weer van op.

Dit blog schrijven geeft me ook een soort van ordening, het geeft me duidelijkheid en overdag bedenk ik dan al wat ik kan schrijven. Dat vind ik leuk. en hoe het morgen gaat zien we dan wel weer!

26-04-2016

………. en hoe het morgen gaat zien we dan wel weer! dat schreef ik gisteren.

Vanmorgen stapte ik uit bed en voelde gelijk de energie. Heerlijk. Wel tot een uur of 11 was ik fit en voelde ik me aardig gezond. Ben lekker op de fiets tussen de buien door bloed wezen prikken bij de huisarts. Elke ochtend, middag en avond ga ik minimaal een keer liggen.

Het is zo raar met de energie, het is zo grillig.

Ook vanmiddag even op bed, en toen naar de bio-winkel ‘de eerste’ en wat was het fijn om Gerda weer te zien. Allerlei biologische dingen gekocht voor het Moerman dieet en ik kwam tegen vier uur thuis en wat was ik afgebrand. Oké, naar bed. En toen ik er uitkwam was het niet veel beter. Samen koken en eten en weer naar bed. En toen ik er uitkwam…… was er weer energie.. Snap jij het nog? Ik niet. Ik neem het maar zoals het komt.

 

Ik was vanmorgen wakker geworden met een oud liedje van  Rudy Carell

Wat een geluk dat ik een stukje van de wereld ben
Dat ik de wijsjes van de sijsjes en de merels ken
En dat ik mee mag doen met al wat leeeeeft
En mee mag ademen met al wat adem heeeeeft

Ik ben zo blij dat er in mei altijd narcissen zijn
En dat er vruchten, vlinders, veulens, vogels, vissen zijn
En al die blijdschap komt enkel door jou
Omdat ik vreselijk, ongeneeslijk van je houououou

Ik heb het de hele ochtend in mijn hoofd ‘gehad’, 🙂 heerlijk. Het is wel gek dat ik steeds blij ben. Ik kan het ook niet uitleggen. Alleen merk ik wel dat de angst en stress nu ver weg zijn, die waren er alleen de eerste dagen. En dat geeft dat ik kan doen wat er nu is. Moe? Naar bed. Fit? Even wat leuks, wandelen, fietsen of een boodschap.

Zo, dit was het weer even. tot de volgende keer.

Dit is mijn uitzicht als ik ‘s-morgens in de tuin sta. Niet gek hè!

In het oog van de orkaan. Ja. En om mij heen gebeurt er ook van alles met jullie als lezers, familie, vrienden, buren enz. Ik zie en hoor het. Ik merk ook een stukje ongeloof: kan het echt zo simpel zijn als je het doet? Er weinig ‘last’ van hebben dat je kanker hebt? En steeds in het NU zijn en daar een mooie dag van kunnen maken?

Ja, dat kan. Ik heb al jaren geoefend in het hier en nu leven. In het voelen wat er op DIT moment speelt. En lieve mensen: het helpt. Er is weinig angst tot nu toe en wat de toekomst brengt zien we dan. Ik bereid me wél voor op mijn manier.

 

En toen kreeg ik een brief van neef Jan. Hij verwoord mooi wat ik ook om me heen merk. Ik deel hem graag, en ook de mooie kaart hiernaast.

Beste Nel
Sinds het lezen van je blog van 14 april ben je dagelijks in mijn gedachten, Wat er boven komt drijven uit die blog is – klinkt een beetje paradox – (wat er niet staat) Waarom ik? “Waarom gebeurt dit met mij?’ Ik weet niet of die vraag jou bezighoudt.

Zelf proef ik er meer het tegendeel uit jouw verhaal.
Bam! Die boodschap komt aan. Komt hard aan. Maar, ‘t leven gaat verder. En dan…..
Hoe ga ik met die ziekte om? Hoe geef ik het een plek?

In het bewustzijn dat je nog maar aan het begin staat van het medische circuit en jouw persoonlijke ontwikkeling hierin, wens ik jou van harte toe dat je dit vast kunt houden. Samen met de mensen om je heen die je lief zijn!

En ik hoop dat, wanneer je uit die glazen uitbouw naar buiten kijkt,  je ook –bloeiende- bomen als deze mag zien.
Sterkte wijsheid en hoop toegewenst.

Hartelijke groet van J en G.

 

Mooi verwoordt hé! En ik vraag me nooit af waarom ik!! Het is gewoon van en in mij. Om een reden, en dat is wat anders dan waarom ik.

1-5-2016

Ik zat erbij te janken. Vorige week stond er in mijn agenda: vakantie. Dus dat was een rustige week. De week ervoor heb ik nog een klant gehad en de laatste avond van de cursus ‘RECHTOP door het leven’ gegeven. Heel waardevol was dat. En nu heb ik besloten dat de mensen die in de werkagenda staan niet meer komen tot ik weer meer energie heb. Het raakte me meer dan ik dacht.

 

Voor mij is het heel jammer dat ik dit nu stop. Het is mijn lust en mijn leven om in mijn bedrijf mensen op allerlei manieren bij te staan in een stukje van hun leven. Dat ik mee kan en mag kijken naar mogelijkheden en uitleg kan geven is voor mij een groot goed. En nu…. Stopt het even. Ik vertrouw erop dat ik later weer paraat ben. Nu eerst ‘ik’.

 

Mijn focus in het leven is: “ik ben een bijdrage voor de wereld (de ander) en mijzelf”. En dat bijdragen gaat in mijn praktijk op een eenvoudige manier. Daar krijg ik veel voldoening van. En nu? Hoe kan en ben ik nu een bijdrage voor de wereld? De ander?

 

Toen kwam vanmiddag de brief van Mirjam Bakker, ze schreef: ‘Bijzonder hoe je er mee omgaat en het hele proces lijkt om te zetten in een levenskracht die ondanks de vermoeidheid toch een onuitputtelijke bron kan zijn. Je bent een inspirator voor vele mensen om je heen (zo voelt het) wees je er van bewust hoe bijzonder dit is in deze situatie…..! Zij dragen jou met al hun steun maar jij draagt ook hun om wie je bent en hoe je met mensen deelt!’

 

Ik hoor en lees regelmatig dat het bijzonder is hoe ik er mee omga. En ik kan je vertellen: dat vind ik ook. Ik verbaas me er regelmatig over dat het woord kanker me niet ‘te pakken heeft’ als een negatieve stroom. Ik heb er veel over nagedacht. Nichtje Karin zei het mooi: ‘het woord kanker is maar een woord, en dat woord heeft van oudsher een HEEL negatieve klank. Wat ik naar voor je zou vinden is dat je een nare behandeling moet ondergaan. Sommige mensen gaan er aan dood, maar anderen genezen volledig met of zonder na-behandeling na een operatie. Mensen horen bij kanker vooral de schrik van de dood’.

Dit is een mooie heldere uitleg hoe ik het ervaar. Ik pak de dag en het moment. Ik VOEL en LEEF!!! Ik heb zachte gedachten voor de maag en het gezwel. Tenslotte is het wel een stukje van mij wat daar zit, ook al is er een fout in geslopen. Ik ‘stuur’ nog steeds licht en energie naar die plek en visualiseer dat de fout kleiner wordt en de maag gezond is!

 

Wat mij heeft geholpen om te worden wie ik nu ben is dat ik steeds voorbeelden heb genomen. Waar ik me aan op kon trekken. Nadoen, oefenen om het ook te kunnen. Een van de voorbeelden is Anja de Vos die manager was op de Golfslag. Ze zei bv: ‘de dag voordat ik wist dat ik kanker had voelde ik me hetzelfde als toen ik het wel wist. Mijn lichaam was niet veranderd door de mededeling.’ Ja, je gedachten kunnen je zo gaan beïnvloeden dat je dan ook lichamelijk anders voelt. Body & mind. Toen ze dat vertelde vond ik het logisch, en ik zag bij haar de kracht en moed om het aan te gaan op haar eigen manier.

 

Ik trek me aan haar en andere mensen op. Fijn. Mensen hebben mensen nodig!

8-5-2016

We waren in her AMC deze week en we kregen slecht nieuws. De onderzoeken hebben uitgewezen dat het ernstiger is dan we dachten. Er zijn lymfeklieren aangetast en dat is niet mooi. Nu hopen dat het buikvlies nog gaaf is.

Het bericht kwam als een schok, heftig, en dan ‘valt je wereld even in elkaar’. We hebben ook een oncoloog gesproken die ons over de chemokuren heeft geïnformeerd. Tussen de gesprekken door gingen we naar verpleger Andre die dan vroeg: ‘wat heb je gehoord, hoe is dat voor jou, heb je het begrepen of zijn er woorden die je niet begrijpt’ enz. Alle mensen zijn alleraardigst. Als ik even huilde wachtten ze en ze namen alle tijd voor ons. Dat was echt fijn. Ik heb vertrouwen in de artsen die me adviseren.

 

Ik sliep die nacht niet zo makkelijk in als normaal en toch heb ik lekker geslapen. Er waren rare flarden in de nacht die onweer voorspellen die geen woorden hadden.

De dag na de uitslag hebben we weer gewoon ons ritme opgepakt en dat is zo fijn. Ik denk af en toe rare zinnen. Bv ‘wat moeten ze toch met al die kleren als ik er niet meer ben’. Ik bedenk het niet en toch denkt mijn verstand het. Gek hé! Dan bedenk ik er bewust een zin achteraan. Nu dacht ik: ‘haha, dat gaat nog lang duren want ik leef nog een hele poos!’. Zo, vervelende gedachte gecanceld. Deze vorm helpt mij. Het controleren van mijn gedachten is een oefening die niet stopt. Het verstand (ego) wil wel, die blijft proberen…… en… ik ben de baas en controleer wat er in het hoofd opkomt als mijn waarheid en dat geeft mij rust. Dit is ook wat ik graag overbreng aan iedereen die het leest. Zorg dat je je gedachten gaat controleren en beheren.

 

Ik denk dat men niet weet hoe je reageert als je een boodschap krijgt die levensbedreigend is. Ik had niet gedacht dat dit op deze manier kon. En ik denk dat er veel mensen zijn die dit kunnen en doen. Het gaat er in het leven om dat de zwarte vogels over mogen vliegen en dat ze geen nest bouwen in je hoofd.

Als ik lekker aan het wandelen of fietsen ben geniet ik volop. Het lijkt wel nog intenser nu ik kanker heb. Wind door de haren en ik kan echt helemaal in het HIER EN NU zijn. Zonder zorgen. En ik ben er zo trots op.

 

Ik ben blij dat ik in de Zorg heb gewerkt. Nu kan ik denk ik makkelijker voor de middelen van de homeopathisch arts een schema maken. Het Moerman dieet is best nog gedoe. Het principe is dat ik alleen ‘het beste’ voor het immuunsysteem eet en drink. Zodat het lichaam genoeg energie krijgt om zo gezond mogelijk te zijn en de kanker weg te kunnen werken. Ik heb een lijst gemaakt van voeding die als minder energie-voedend word gezien door de stichting. Ik neem nu geen vlees, geen witmeel-producten, geen aardappels. Er is een mooie site die me helpt. Ik drink 6 glazen vruchten of groentesap per dag. Dat drink ik binnen een kwartier op (dus niets vooruit klaarmaken) we hebben een Slow Juicer gekocht en het is ook nog lekker. 2 keer bieten-wortelsap, 2 keer groentesap en 2 keer een vruchtensap. Je snapt dat de groenteboer blij met ons is.

 

Vrijdagavond was ik met mijn vriendin naar theater. Het toneelstuk Laura werd gespeeld. Laura Maaskant is twintig als bij haar een ongeneeslijke vorm van kanker wordt geconstateerd. Ze schreef een boek en er is dit toneelstuk van gemaakt. We hadden de kaarten al toen ik nog geen uitslag had. Het was een indrukwekkend toneelstuk. Van tevoren dacht ik dat het wel emotioneel zou zijn. Alleen bij het stuk waar de chemo gespeeld werd was het even pittig. Bah, dit krijg ik ook! Het was toch een heerlijk avondje uit.

Vandaag is het Moederdag en ik ga er van genieten!!!

14-5-2016

Het was een bijzondere dag vorige week woensdag. Wat een nare berichten. Toen we thuiskwamen waren alle bloemen die in huis stonden het met ons eens. Ze hingen troosteloos hun kopje naar beneden. Zo voelde het bij mij ook wel. Wat een toestand.

Alle bloemen (vier bossen) in de vuilnis gegooid en de volgende ochtend heb ik uit de tuin een mooi boeket gemaakt. Heerlijk. Ik had nog niks uit de tuin geplukt omdat ik zoveel bossen bloemen kreeg. En met Moederdag werd het weer aangevuld. 🙂

 

Wat ben ik blij dat ik in een land woon waar de medische zorg me kan helpen. En dat er meer is als alleen de medische zorg. Wat kan ik zelf doen zodat het MIJN proces is en niet die van de witjassen! Ik ben begin april toch begonnen met het Moerman dieet, dat was de laatste maanden zo vaak ‘langsgekomen’ dat dit voor mij wel duidelijk was. En ervaringen met complementair (alternatief) aanvullend heb /regel ik zelf. Met energie werken is me bekend. Daarnaast ga ik voor acupunctuur naar Frank Kamer. Daar kwam ik al vaker dus we kennen elkaar. Hij kan weer fijn dingen uitleggen van het lichaam, de energie, en hij gaat me ondersteunen in dit proces op een heel andere manier dan het AMC.

 

En ik heb Jeanneke de Meij gevraagd me te helpen met de Schussler celzouten. Deze gebruik ik al jaren en dat helpt mij. Jeanneke is ook mijn spirituele hulp. Heel fijn. Ze vertelde me dat het goed is om afscheid te nemen  van de kankerplek zoals ik het doe door de la-chi oefening. En toch. Als je iets los wilt laten moet je het eerst oppakken. Net als een kopje dat op tafel staat, je kan dat kopje pas loslaten als je het hebt gepakt. Nou, dat pakken, daar mag ik nog even naar terug. Het weten dat de maag dit heeft. Het voelen wat het met me doet. Ze gaf ook een methode: ademen door mond of neus, niet allebei, pauzes weglaten tussen in en uitademen, en de aandacht naar de maag. Hoofd leeg, geen oordelen, geen aannames, gewoon alleen voelen en schouwen, aandachtig erbij zijn. Toen ik het de eerste keer deed kreeg ik opeens pijn in de maag, heel bijzonder omdat ik geen pijn meer heb sinds ik veel rust, 🙂 een paar minuten en toen was de pijn weg. Het geeft me rust, ik vind het fijn om te doen.

Ze gaf ook nog een mooie metafoor voor dit gebeuren. Ze zei; “er is een jongetje die valt met zijn step. Hij schreeuwt de boel bij elkaar en de moeder rent naar hem toe. Ze sust hem en neemt hem op schoot en geeft een kusje op de zere plek, ‘opa maakt je step wel, die kan alles’, 🙂 en ‘stop maar hoor’….. zodat hij niet meer hoeft te huilen………”. Niet meer hoeft te huilen…… dat betekent dat huilen en aandacht voor het gebeurde weg moet. Dat hij boos is dat het niet lukte of dat hij verdrietig is dat zijn step kapot is of dat hij pijn heeft…… ‘het’ moet zo snel mogelijk weg. Zo gaan we om met ziekte……. Het moet zo snel mogelijk weg.”

Hoe zou het zijn als de moeder naar het kind loopt en er naast gaat zitten en zegt; ‘joh, je bent gevallen, …. Je step is kapot……. Och’. Het kind mag het dan zelf ervaren en een plekje geven, op schoot kruipen als hij wil. Het verwerken. Dan pas kan hij het loslaten. Hij heeft het (kopje)  opgepakt en kan het loslaten. Dat kan niemand anders voor je doen.

 

De afgelopen twee weken ben ik weer fitter. De eerst weken heb ik in een coconnetje gezeten. Bewust. Ik heb de mailing gemaakt en alle mensen die wilden bellen en komen heb ik verteld dat ik dat liever nog niet had. Dat was echt fijn om het zo rustig te laten bezinken. Alle andere dingen, mail, apps en kaarten waren overweldigend warm en voelde als heel verbonden met alles en iedereen.

Nu kan ik weer bezoek hebben, een klein uur. Dan is de energie op. Gisteravond ben ik nog een uur naar mijn koor geweest. Wat was dat fijn en heerlijk. Genieten. En daarna: lekker voldaan liggen!

20-5-2016

Ik stond weer met mijn blote voeten op de aarde in de tuin. Wat heerlijk om door het natte gras te lopen, dat is een heel andere sensatie dan droog gras. Ik kan ook steeds makkelijker over de steentjes lopen, het hoort er nu gewoon bij en het is daarna een heerlijk energiek gevoel onder mijn voeten. 🙂 Het motregende heel licht. Ik hief mijn hoofd nu naar de lucht. Ik ontving de regen samen met het licht. Wat een ervaring, die kleine pikkelende druppeltjes op mijn huid. Heerlijk.

 

In de gesprekken die ik voer merk ik steeds meer hoe dingen me raken of/en afleiden van vertrouwen. Mijn intentie is vertrouwen. Vertrouwen in het ziekenhuispersoneel en in mijn eigen gevoel, vertrouwen in het leven en licht. Zo sprak ik iemand die vindt dat ik ‘er niet doorheen ga’ als ik mijn gedachten stop op het moment dat er negatieve gedachten zouden kunnen komen. Gisteren sprak ik een familielid die vier maanden in het ziekenhuis lag om een gevaarlijke chemo te ondergaan. Ze zei: ‘ik stopte gewoon met denken en heb NOOIT gedacht dat ik er dood aan zou gaan’. Kijk, daar heb ik wat aan. Dat voedt me. Dat is hoe ik wens te leven.

 

Ik voel dat mijn schouders meer gespannen zijn. Mijn lieve vriendin Meta Kollen heeft het gemasseerd en een andere lieve vriendin Frederiek Naber uit Lemmer geeft me voetreflex. Heerlijk. Ik knap er van op.

 

We kwamen terug van het ziekenhuis en ik was door de mededelingen geraakt. In de auto was het kraantje opengegaan en ik huilde aan een stuk door. Ik had de witjas geloofd en zat in zelfmedelijden. En dat was oké. Soms is huilen ook lekker.  Daarna ging ik naar Frank Kamer voor acupunctuur en daar was een heel ander verhaal. Over energie en mogelijkheden. Nou. Ik kan je wel zeggen: daar laaf ik me aan. En ik kan weer naar vertrouwen!!!!! Mensen hebben mensen nodig om te kunnen stromen.

Ik denk dat we uit twee delen bestaan: ego en ziel. De ziel is oordeelloos en liefdevol. Daarom heb ik lang geoefend in oordeelloos denken. Zonder te veroordelen, en dat is een levensproces. Ik betrek graag mijn ziel als eerste in mijn leven omdat dit voor mij zuiver is. Het ego is het oefenmateriaal. De kunst is om steeds meer vanuit de ziel te kunnen leven en handelen. Het ego is dus heel belangrijk. Neem nou vertrouwen, dat is de sfeer van de ziel, de ego tegenhangers zijn wantrouwen en zelfmedelijden.

 

Ik stel me zo voor dat ik als mens een kanaal ben van energie, van boven naar beneden. Minstens net zo breed als ik ben. Een soort wind energie kanaal. Zie je het voor je? Zo vanuit de kosmos de aarde in en ik ben de centrale figuur. Mijn energie van de ziel. Als mijn kanaal vervuild is door bv ziekte, kan ik me voorstellen dat er steentjes, brokjes nestelen in mijn stroming (blokkades, gedachten). Dat geeft wervelingen in de stroming. Dan stroom ik niet lekker. Alle negatieve gedachten en stress zorgen voor ‘mist’ in mijn kanaal. Of zelfs een zwart gat. Daar is dan weer ‘licht’ voor nodig, zuiverheid, om het weer lekker te laten stromen. En mijn fysieke lichaam volgt. Bv. mijn rug die gespannen is, die ontspant. Het werkt voor mij en ik voel me gesteund.

In China werken ze veel met energie en gedachtegoed. Daar  mogen artsen niets over mogelijke toekomst verwachtingen vertellen. Dat geeft ruis in gedachten en dus in het lichaam. In Nederland zijn artsen het verplicht. Jammer. Nu zit deze ruis, deze informatie in mij. Had niet gehoeven. Nu moet ik dealen met de wetenschappelijke informatie over levensverwachting.

 

Ik had nu heerlijke weken en ga maandag beginnen met de eerste (buik, kijk) operatie, daarna in juni de chemo. Het wordt voorlopig een ander leven. Ik bekijk het per dag, per moment. Duim maar voor me, of nog mooier: stuur me liefdeslicht. 🙂

29-5-2016

Nog niet eens zo lang geleden dacht ik dat ik een soort ‘zombie’ zou zijn als ik een ernstige ziekte kreeg. Het verbaast me. Het is heel anders voor me. Ik had gedacht dat er een soort van gekleurde laag met me mee zou lopen. Een donkere laag die me steeds naar de ziekte zou wijzen. En die ‘laag’ is er niet. Jazeker, ik wordt verschillende keren per dag geconfronteerd met de verandering in mijn leven. Al was het alleen maar het zorgen voor het eten en drinken wat nu zo anders is, en het gebrek aan energie waardoor ik vier keer per dag een half uur ga liggen. En toch. Het gaat goed met me terwijl het niet goed is.

 

De uitslag van het onderzoek afgelopen maandag is dat alles schoon is, het buikvlies en het buikvocht. Heel, heel fijn. Er was tijd genoeg om er van tevoren over na te denken. Ik was tot de conclusie gekomen dat het vast al in het buivlies zat omdat ik al de hele winter ‘savonds een joggingbroek aandeed omdat mijn buik dan zo opgezet was. Dat bedacht ik op een avond en dat was geen leuke avond. Ik heb me laten meeslepen met mijn angst en huilde ervan. Daarna heb ik het losgelaten. Ik weet immers niet of het echt gaat gebeuren waar ik bang voor ben? Er zijn allerlei dingen te bedenken wat het zou kunnen zijn. Dat heet ‘zorgen maken’…… en kanker samen met stress is vast geen goede combinatie. Ik liet het los en heb bedacht wat de voordelen zouden zijn als er wel kanker in het buikvlies zou zitten.

 

Het ziekenhuis zei: zo’n twee jaar heb je dan nog te leven. Ja, dacht ik. In de papieren van een ziekenhuis zal dat kloppen. En ik heb onderzoek gedaan en lees allerlei verhalen van mensen die op een andere manier zijn gaan leven en eten en die leven na een ‘snel-dood-verklaring’ van de artsen, nog vele jaren. Daar richt ik me dan op. Ik geloof echt dat ik zelf een grote invloed heb op mijn lichaam. Dus als het ‘fout’ was geweest dan had ik die twee jaar aan-m’n-laars gelapt en mijn eigen gedachten op de voorgrond gezet. Dat leek me al een hele verbetering. Ennnn als het ‘fout’ zat in het buikvlies dan zouden ze niet meer de maag opereren. Dus die bleef dan gespaard. En daar is ook wat voor te zeggen…..

Ik liet het rustig zakken. Ik kreeg er ook de tijd voor. Omdat ik zo lekker bezig ben met het leven in het nu, en graag ontspannen de kijk-operatie tegemoet zag, had ik mijzelf voorgenomen om de spanning naar maandag, de operatie dag te schuiven. Dan kwam tenslotte de uitslag. En dat lukte me. De nacht voor de operatie was ik wel onrustig. En dat was oké. De reis verliep wat file-achtig en de ziekenhuisopname nam zoveel in beslag dat ik ontspannen lag te wachten in de voorbereiding kamer. Of ik een rustgever wil? Nee hoor. Ik sudder lekker in het warme bed. Toen ik na de buik-kijk-operatie (laparoscopie methode) wakker gemaakt werd door de chirurg was ik gelijk helder. Hij was met zijn gezicht vlak bij de mijne en ik zal zijn blije gezicht nooit vergeten. ‘Mevrouw, ik heb zo goed nieuws voor u, het buikvlies is schoon! Fijn hè! Hoort u me? Het is schoon!!! Ik heb uw man al gebeld met dit blije nieuws’ WOUWWW

Woensdag belde de Chirurg dat het vocht ook schoon was dus we gaan voor GENEZEN!!! Nou, dat ging ik al dus dat komt goed uit. Nu wachten op de oproep rond half juni voor de eerste chemo. Drie chemo’s, dan maag opereren, dan weer drie chemo’s, dat is het plan. Dus ik zit er nog even aan vast.

 

Verder is het een mooi leven, ondanks dat ik mijn werk mis. Werken neemt veel tijd in beslag en die tijd heb ik nu ‘over’. Ik gebruik het goed. Tuin en alle bossen bloemen in de kamer bijhouden, 🙂 liggen luisteren naar een luisterboek. De huishouding. Lunchen met vriendinnen, Le Mirage heeft hele mooie lunches! Ik wandel graag, alleen of met anderen. Dat geeft me weer verbinding. Naast een paar bezoeken komen mensen dus wandelen, 🙂 en dat is erg fijn.

5-6-2016

HET GASTENHUIS

Dit mens-zijn is een soort herberg,

elke dag weer nieuw bezoek.

Een vreugde, een depressie, een benauwdheid;

een flits van inzicht komt

als een onverwachte gast.

Verwelkom ze, ontvang ze allemaal gastvrij!

Zelfs als er een menigte verdrietigheden binnenkomt

die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat,

 

behandel dan elke gast toch met eerbied.

Misschien komt hij de hele boel ontruimen

om plaats te maken voor een nieuwe mogelijkheid.

De donkere gedaante, schaamte, het venijn,

ontmoet ze bij de deur met een brede grijns

en vraag hen om erbij te komen zitten.

 

Wees blij met iedereen die langskomt.

Zij zijn stuk voor stuk gestuurd van gene zijde

om jou als raadgevers te dienen.

(RUMI)

 

Dit gedicht kreeg ik gisteren van een lieve nicht. Zo fijn al die mooie woorden en brieven, cadeautjes, appjes, en gedachten van iedereen. Ik voel me er rijk door.

Het gedicht vertelt zo sprekend hoe ik het graag ervaar. Het komt zoals het komt en het is oké, die brede grijns ga ik nog proberen, haha.

Ik ben zo benieuwd hoe ik de volgende periode ga ervaren. Het is een grote uitdaging. Kan ik deze manier van leven en denken dan volhouden? Kan ik het vertrouwen en de kracht opbrengen? En op een juiste manier ‘met een brede grijns’ alles welkom heten? En ja, misschien zullen er momenten komen dat ik even het vertrouwen mis. Of niet. Ik ga het ervaren.

Deze theorie helpt me. Ik denk dat we als mens een ego hebben. En een ziel. De ziel is verbonden met alles, het is in me en bekijkt me ook vanaf buiten. De ziel is neutraal en zonder oordeel en hier huist het vertrouwen. Daar is harmonie, rust. Dus als ik het lastig heb de komende weken hoop ik dat ik er aan denk dat ik de ziel opzoek en zonder oordeel van wat ik voel en ervaar, zonder er woorden aan te geven, zonder te labelen, het kan ondergaan en er bij kan zijn. Net als in het gedicht. Dat steunt me.

Mooi hè.

Morgen krijg ik de eerste chemo. Dan start de methode van het ziekenhuis voor de genezing. Ik ben al langer bezig en dit gaat me ook helpen.

Ik ga er voor!

Om de blogs verder te lezen over de chemo en hoe ik dat heb ervaren kun je terug naar home en dan de knop: ‘de volgende stap, chemo’ aanklikken of kom er via deze link:

https://www.nelterveen.nl/de-volgende-stap-chemo/