De kanker is terug

Ik ben bang en inspirerend     15-6-2019

 

En dan is het 11 juni 2019. Ik ga met klachten naar de huisarts. De laatste tijd, een maand of twee ben ik meer moe, mijn maagstreek is (weer) dik, last van mijn rug en nog wat andere klachten. Bij lichamelijk onderzoek ontdekt de huisarts een harde plek in mijn buik ter hoogte van de maagstreek. Dat is schrikken, gelijk denk ik aan een uitzaaiing. De volgende dag kon ik al terecht in het AMC in Amsterdam en wordt er wordt er een plan gemaakt; binnen een week een scan en daarna hoor ik de uitslag.

Ik ontdek nu dat ik na een heftig bericht zeker een dag of twee nodig heb om er aan te wennen en dat betekent bij mij dat ik ga huilen als ik er over wil praten. En dat wil ik. Erover praten. Want dat past bij mij, het uiten en er met anderen over spreken.

De eerste nacht was lastig, de gedachten zwierven alle kanten op en ik had er weinig controle over. Ik belde Juf J. de volgende dag om te vragen welke celzouten ik zal nemen en zij vertelde mij dat ik eerst aandacht aan deze harde plek mocht gaan geven. Belangrijker dan wat het ook is, het accepteren en omarmen van iets wat in je lichaam zit. Ze zei; ’vouw je hart er meer omheen en elke keer als je er over denkt en praat vouw je je hart om de plek heen’. Het is fijn om dat te doen en het is aardend merk ik en dat kan ik wel gebruiken.

Na zo’n twee dagen kan ik er al over praten zonder te huilen en heeft het een soort van plekje gekregen.

Inspirerend

Op dag drie nadat ik van de verdikking weet heb ik een afspraak met een paar ‘ondernemende’ dames die elke maand bijeenkomt om over iets anders dan de onderneming te praten. We doen dit in een kamer van CVJO en ik ben vroeg. Loop het andere kantoor binnen. M. zegt: ‘ik ken je nog niet, laten we kennismaken’. Leuk. Ik vraag; ‘wie ben je?’ Hij vertelt over zijn bedrijf en ik vraag weer: ‘wié ben je?’ Hij vind het duidelijk een lastige vraag en dat is het natuurlijk ook. Hij zei toen; ‘en WIE ben jij?’ Nou, daar had hij mij, nu moest ik met de billen bloot. Ik dacht even na en zei: ‘ik ben een inspirator en maak helder’. ‘Inspirator, mooi’ zei hij. ‘Hoe?’ ‘Nou bijvoorbeeld zo: Ik nodig je uit om vandaag op de toppen van je leven te leven. En ik geef je mijn verhaaltje kado want toen ik hiernaartoe fietste was ik zo blij, ik genoot 100% van de wind door mijn haren en het idee dat ik met die toffe vrouwen een ochtend ga doorbrengen. Ik was levenslustig en blij! En dat terwijl ik eergisteren heb gehoord dat ik mogelijk een uitzaaiing heb, althans, dat lijkt er op en is nog in onderzoek. Toch kan ik het leven pakken en in het NU ervaren. Ik nodig je dus NU uit om vandaag ‘op de toppen van je leven te leven’.’ Veel plezier vandaag. Ik liep de gang op en hoorde nog net: nououou.

Angst

Soms is er angst en soms leef ik in het NU op de toppen van het leven. Het is best vermoeiend om er mee bezig te zijn dus is afleiding wel fijn. Ik deel het graag omdat ik er dan weer even ‘lucht aan kan geven’. Bij Arend werkt het net andersom. Zo doet iedereen het op zijn en haar eigen manier. Hij kruipt in zijn garage en is daar bezig met zijn hobby, ondertussen luistert hij liefdevol naar mijn verhalen, en remt me af waar nodig door te zeggen: ‘Laten we het eerst afwachten, Nel’.

Zo ga ik het weekeinde in en hoop op rust en vertrouwen. Vertrouwen dat ik aankan wat ik tegenkom en los kan laten wat los mag.

CT scan en slecht bericht              19-6-2019

Vanmiddag ga ik een CT-scan krijgen en volgende week woensdag een gesprek over de uitslag. Het duurt dus nog een week voordat ik weet wat het is en wat ermee gedaan kan worden.
Zaterdag kreeg ik een brief van het AMC met een afspraak op 11 juli voor de scan en dat duurt dus nog een maand,  veel te lang.
We zeiden; maandag bellen en maar hopen dat er eerder toch een plekje voor me is. De intentie ‘vertrouw en laat los’ heb ik regelmatig gebruikt. Dus ik belde maandag en de jongeman die het regelt heeft voor mij de afspraak voor vandaag kunnen maken. Je snapt dat het nu lijkt of het heel snel is, hè.
Het is een soort ‘tussenland’ waarin ik toch heerlijk kan genieten van het mooie weer en de wandelingen en fietstochten die we maken.
Ik hoor van mensen dat ze voor me bidden of een kaarsje branden, wat vind ik dat fijn.
Ik voel me gesteund en doe mijn best om in het hier en nu te blijven. Lieve mensen, dank voor alle steun. Ik slurp het op.

 

Slecht nieuws                                   30-6-2019

Ik heb slecht nieuws. In het vorige bericht zat ik in ‘tussentijd’, te wachten op de uitslag. Tussentijd is ‘reservetijd’ geworden. Woensdag kregen we de uitslag: de maagkanker is uitgezaaid. Omdat maagkanker en agressieve kanker is kunnen we nu niet meer gaan voor genezen, maar gaan we voor levensverlengend.

Dat is nogal een boodschap als je die krijgt. Bah. Ik was er al op voorbereid omdat de symptomen van mijn lichaam dezelfde waren als drie jaar geleden vóór de maagkanker. In gedachten was ik al veel langer bezig met het idee dat ik misschien niet zo lang meer op deze aarde zou zijn. En natuurlijk hoopte ik dat ik het fout had dus was het toch eerst een schok. De wereld draait dan even.

Ik schreef naar vriendinnen dat ik verbaasd ben en blij ben dat ik de dagen erna ontspannen blijf en toch lekker kan slapen in deze situatie. Ik ben gewoon moe en ga net als anders door met leven, en af en toe jank ik als ik het er over heb. Het overheerst gelukkig niet. Leven in het hier en nu is nu zo fijn. En ik heb echt goed geoefend in het controleren van mijn gedachten dat ik de als-dan stop in mijn gedachten. Dit is nu mijn grote winst. En wat ben ik er blij mee.

Het is bijzonder om te ervaren hoe gedachten ook een loopje met me kunnen nemen. En hoe helpend het is om te weten dat ik niet mijn gedachten ben en ze kan bekijken op mijn waarheid. Ik bedacht bijvoorbeeld voordat we de uitslag hadden in ik in de tuin bezig was, dat er een vaste plant moest komen op de plek waar ik altijd geraniums plant; ‘Arend gaat dat vast niet doen dus is het handig als er een vaste plant staat’. Ik kon dit bedenken zonder er van overstuur te raken, zag dat gewoon als een feit. En zo waren er meer van die dingen. Bijvoorbeeld kleren in de kast: ik heb vol verbazing ‘aan de buitenkant’ naar mijn gedachten gekeken wat die allemaal naar boven haalde. Op de een of andere manier kan ik er nog steeds rustig mee omgaan en je snapt dat dit heel fijn is voor nu. Arend en ik hebben er aparte humor over en lachen veel. Dat is ook heerlijk.

Weersverwachting

De toekomst komt nog. En we hebben geen idee hoe die zal zijn. In ieder geval ‘bewolkt’. Mogelijk krijg ik chemo om de plek in mijn buik te verkleinen of tot stilstand te zetten maar dat bespreken we pas op 10 juli als het onderzoek klaar is. Dan krijgen we alle informatie en gaan we beslissen wat ik ga doen.
Lieve mensen, we kunnen jullie positieve gedachten wel gebruiken, dat snap je.
Warme groet van Nel ter Veen

 

 

Gisteren 10 juli 2019 kreeg ik een slecht bericht.

De punctie wijst uit dat als ik niks doe nog gemiddeld 4 maanden te leven heb.

Als ik chemo ga doen dan is het gemiddelde een jaar. Sommigen leven nog na drie jaar.

 

Nou ben ik niet het gemiddelde maar het is wel een indicatie waarom ik voor de chemo ga en kijk of deze het proces in mijn buik kan stoppen.

De kwaliteit van leven is hierin belangrijk.

Ik heb zelf de regie in handen en kan ermee stoppen wanneer ik wil.

 

Ik heb even geen woorden meer om te schrijven.

Het is nu zoals het is.

 

We gaan vandaag een paar dagen weg, dat was geplant. Voor de chemo gaan we nog mooie herinneringen maken.

Warme knuffel van Nel

Het leven gaat gelukkig gewoon door                   14-7-2019

Ik krijg appjes met de vraag hoe het met me gaat. En een kort antwoord is zo onbevredigend en het vertelt maar een deel van hoe ik het ervaar. Dus schrijf ik weer een FB verhaal over hoe het leven nu is en hoe ik het ervaar.

Nu ben ik onder behandeling in het ziekenhuis in Almere. Hier was ik ook voor de vorige chemokuren dus het is bekent terrein. Ook de arts is weer dezelfde. Dat is fijn. We kennen elkaar al en het voelt vertrouwd. We gaan samen de mogelijkheden na van wel of geen chemo, wat zijn hun ervaringen en wat is mijn/onze wens. Met de chemo moet ik ook iets inleveren. Hij doet nogal wat met lichaam en geest, ook al is het een mildere vorm dan de laatste keer. We kwamen er uit om toch chemo te doen omdat deze de kwaliteit van leven kan verhogen, de klachten kan afremmen en verminderen en de levensduur kan verlengen. Het is een groep mensen waar het zo werkt. Het kan ook zijn dat de kanker alleen stopt met groeien of helemaal niks doet. Dus het is hopen op het beste.

En toch ga ik er mee beginnen om te ontdekken of dit het middel is dat mij een stuk langer leven geeft. De levensverwachtingen zijn nu in maanden uitgedrukt. Toch ga ik voor jaren mijn best doen. Ik ga ook voor wonderen. Op mijn manier ga ik deze periode in mijn leven zoveel mogelijk zelf hanteren met behulp van alle specialisten en familie en vrienden om mij heen.

 

Emotiesnelweg

Eigenlijk gaat het leven gewoon door, er is alleen iets bijgekomen waar ik niet omheen kan. En dat is levensbedreigend. Gedachten hebben er gelijk een hele snelweg bij. De snelweg naar Lasten en Lijden. Gelukkig zijn er genoeg afritten bij snelwegen om, als ik wil een andere weg te nemen in gedachten. Het helpt mij om op deze manier met mijn ziel als met een drone naar mijn gedachten te kijken. En toch zijn er best veel keren per dag gedachten waar mijn ego-ik wel een drama van kan en wil maken. En dan ga ik er niet in mee. Het leven is te mooi om alleen maar in de piepzak te zitten terwijl het niet hoeft. Het is zo fijn om het grootste deel van de dag een ‘gewone’ dag te hebben. Het leven vraagt gewoon zijn aandacht op, door het ritme wat we volgen.

Toch de regie houden is best een klus in deze situatie. Soms heb ik een jankdag, dan jank ik zomaar en soms niet. Het kost me wel even tijd om er mee om te gaan: wel voelen en er niet door mee laten slepen. Het helpt me dat ik weet dat een emotie op zich maar 7 seconden duurt. Daarna wordt het gevoed door ego. Ego houdt enorm van drama. Dus als ik een drama wil kan ik het gewoon laten gebeuren. En je snapt al dat ik graag controle heb over mijn gedachten ‘reis’.

Wat heel fijn is dat zijn de appjes en de kaarten. De aandacht is zo fijn als medeleven. Het maakt dat het samen gedaan kan worden. Ze zijn nog steeds van harte welkom! Zo reizen we samen.

Gedachten bekijken en dagjes uit. 21-7-2019

Het gegeven dat de kanker terug is dat is zo onwerkelijk. Ik loop nog gewoon rond, ben niet ziek, heb geen echte pijn en toch hebben we het over dood gaan.

Het leven gaat nu nog gewoon door. En toch.
Omdat het een toekomstbeeld is kan ik het nu voor me uitschrijven en makkelijker in het hier en nu zijn. Omdat ik me nog goed voel.

Als ik ‘s morgens wakker word, komt toch het besef van mijn situatie boven. Het is gewoon een gegeven dat mijn leven korter kan zijn dan ik had gedacht. Het zorgt er ook voor dat mijn gedachten andere wegen gaan. Het is een soort beeld waar ik dan inzink, naartoe getrokken wordt. Meestal lukt het me wel om er een beetje boven te hangen en er naar te kijken om te zien of ik ‘er in ga of niet’. Ik kijk vanaf ‘buiten mijzelf’ naar wat de gedachten vertellen om dan een soort sturing aan te brengen. Soms ga ik kopje onder. Dan krijgt de emotie zijn ruimte. Meestal niet en kies ik wat ik wil denken.

 

Gedachten

Mijn gedachten zouden kunnen gaan naar; ‘maak ik dat nog mee’? ‘Zie ik jou nog een keer’? En dat soort gedachten. De mens bedenkt ze niet. Ze komen gewoon boven uit het brein. Ik kies er niet voor om zo te denken dus laat ik ze aan me voorbij gaan zonder er aandacht aan te geven.

Jazeker praten we steeds over dingen die ons overkomen en over wat zeer doet en wat nog nodig is.

We hebben het er een soort van druk mee. Vrijdag 26 juli begin ik met de chemo. Die is milder dan de vorige van drie jaar geleden. Mijn haar blijft gelukkig bij mij. Ik lever wel wat in met de chemo, en hoop er hoop en tijd mee te winnen op een te hanteren manier!

Deze week hebben we fietsplannen en nog een dag uit, het zal ook wel zomaar vrijdag zijn.

 

Verdriet                                    25-7-2019

Het is ook wat met ziek zijn. Het vormt dan gelijk twee groepen. De zieke en de anderen. Als er iemand op bezoek komt  of als die mij nog niet heeft gezien na het nare bericht is die persoon verdrietig, en dat snap ik. Ik ben dan even verdrietig mee. Het is ook zoooo jammer! (…)

In deze situatie is het heel duidelijk voor mij, dat mijn ziek-zijn-proces al heel lang bezig is. Dat ik al dingen heb verwerkt, of begrepen. Mijn proces van begrijpen dat mijn lichaam signalen geeft die wijzen op de herhaling van de aandoening. Dit voorjaar zei ik zomaar tegen onze kat: ‘jij weet het al hè?’ Dat was toch raar, maar ik weet het nog. Er waren lichamelijke symptomen die hetzelfde waren als de vorige keer met de maagkanker dus ik ben er heel langzaam een soort van aan gewend geraakt aan deze situatie. Ik heb heel intense maanden gehad. Ik heb volop geleefd. Het bijna uitgebuit! Ik heb/ had de angst al in de ogen gekeken. Nu ben ik niet bang.

Dus ik ben jullie allemaal een paar stappen voor. En ik kan er nu zo krachtig in staan omdat ik al dingen heb verwerkt denk ik.

Hoe werkt chemo                    donderdag 25 juli 2019

Het is nu de dag voor de chemo. Vanmorgen werd ik wakker en ik dacht: dit is misschien wel de laatste ‘meest gezonde’ dag van de rest van mijn leven. Wat een rot gedachten. Ik moest er om huilen. Trouwens niet alleen toen maar de hele dag. Ik kwam steeds mensen tegen waar ik het tegen vertelde of er over sprak en ik huilde erbij. En tussendoor is het weer ‘gewoon’.

Hoe gaat het als je chemo krijgt

Ik krijg regelmatig de vraag hoe de chemo te werk gaat. Hier komt de uitleg over hoe ik het ervaar. Het is echt persoonlijk: morgenmiddag om twee uur krijg ik een chemomiddel via het infuus in het ziekenhuis in Almere. Vanaf morgen slik ik thuis 14 dagen precies om de 12 uur een chemopil. Dan ben ik een week vrij van chemo. Drie weken dus. Dat herhaalt zich drie keer en over negen weken kan er een nieuwe CT-scan gemaakt worden om te ontdekken wat de chemo met de aandoening heeft gedaan. De chemo kan zorgen dat het stilstaat, het kan voor vermindering van klachten zorgen, de aandoening kan kleiner worden, of het doet niks. Dan is het kijken of het nog de moeite waard is. Maar dat is zorg voor later.

Nu morgen eerste chemo. Ik vind het fijn als je voor me bid, een kaarsje aansteekt of aan me denkt. Het steunt ons enorm om al de lieve berichten en bloemen te ontvangen. We doen het niet alleen! Ik moet het wel zelf doen, maar het hoeft gelukkig niet alleen. Die tekst stond op mijn visitekaartje!

En zo is het!

Chemo vanaf vrijdag 26 juli                1-8-2019

Oké, Een middel chemo zit er in. De andere slik ik 14 dagen lang. De eerste dagen was ik meer moe en het viel me mee. Dinsdag, de vijfde dag met chemo was een hele nare dag. Hij kreeg het cijfer twee in mijn dagboek. Mijn lichaam voelde zo zwaar aan. Mijn voeten en enkels waren zo dik en pijnlijk dat ik amper kon lopen. De afvalstoffen van de chemo zakken in mijn voeten. Toch wil ik dan bewegen omdat ik weet dat dat beter is, dat alles daar van op knapt. Moed verzamelen; hup en gaan. Mijn hoofd deed niet meer mee. Ik was een zombie. En wat was het fijn toen ik de dag erna ontdekte dat het opknapte. Wat een verschil!

Donderdag, dag zeven;

Het een aardige rustige dag. Gelukkig ben ik niet meer zo heel moe. Ik kon zelf naar de kapper fietsen en heb zelfs twee keer gearmd een kwartier gewandeld. Dat was echt fijn. Straks komt er bezoek en ook dat kan. Een uurtje is echt lang genoeg. Dan is de energie eigenlijk op. Dan ga ik even liggen om bij te tanken.

Genieten kan ik als de beste. En om te genieten heb je in het hier en nu te zijn. En dat kan ik. Zo gaat het gelukkig ook. Bijna elke dag zeggen hoe fijn we wonen. Dankbaar zijn geeft me zo’n rustig gevoel. Ik loop zeker drie keer per dag langs de mooie bossen bloemen die ik gekregen heb. Ze staan er nog zo mooi bij en al ruim een week.

Laatste keer?

Iemand zei: ‘het lijkt me erg om iedere keer te denken dat het de laatste keer misschien wel is’. Dat zijn absoluut niet mijn gedachten. Ik ben er niet mee bezig op deze manier. Want in het hier en nu is het toch oké! Later komt toch anders. Wel zijn we aan het denken over hoe en wat als het einde nadert. Daar ga ik me in verdiepen, welke dingen zijn belangrijk voor mij/ ons?

Hier en nu

Je merkt wel dat het hier en nu voor mij een hulpmiddel is. Dat zorgt ervoor dat ik kan genieten en ervaren wat er op dit moment is. Maar ook enorm kan balen omdat ik zo moe ben. Dan is dát even het hier en nu. Eerlijk oprecht en weer verder. Ik hoor om me heen dat ze het knap vinden. Dat ze dat niet kunnen. Het ook zouden willen kunnen. Nou, dat kan. Als je bv geniet of bewust/alert bent van wat er hier en nu gebeurt ben je daar. Hier en nu. Zo simpel is het eigenlijk, de aandacht niet verder naar de toekomst of terug naar eerder. Die gedachten laten gaan en kijken wat er nu is. Het maakt mijn leven helderder en intenser. En als ik het kan, kunnen meer het. Ik nodig je uit!

Uitleg hoe ik chemo ervaar          2-8-2019

Vandaag heb ik iemand uitgelegd hoe chemo in het lichaam voelt. En vooral de dag dat dit het heftigste is. Dag vijf in deze kuur.

Jullie weten vast wel dat ik van metaforen hou. Hier komt er een. Chemo voelt bij mij in mijn lichaam als een kermis in volle activiteit. En draaimolen die draait en een schiettent met harde muziek, een spookroute en een te zoete suikerspin. Ben je er ook? In mijn lijf schiet het van draaimolen naar schiettent terwijl de harde muziek te hard aanstaat. Zie je het voor je? De te zoete suikerspin maakt me misselijk. En een kermis in activiteit kost veel te veel energie. Het is er veel te druk. Zo ook in mijn lijf. Het raust heen en weer, zonder ophouden. Dat betekent dat elk half uur mijn lichaam anders aanvoelt. Het kan vriezen of dooien. En op dag vijf van de chemo was het volledig veel te veel zonder nog kracht te hebben.

Gelukkig, het verandert

De dagen erna ervaar ik het als druk vanbinnen en ik pas me aan als het even te veel is. Dan ga ik liggen. Er is weer kracht om het te hanteren. De kermis is op halve kracht, soms heftig, meestal rustiger.

En dat betekent ook dat als ik ga fietsen dat ik dan met de energie meega, alsof ik in een draaimolen stap die toch al draait. Het lijkt dan een eenheid te worden, zo fijn. Met fietsen is het heel anders dan met wandelen. Ik waggel met lopen en ben wankel op de benen. Ik loop nu graag gearmd. Dan voel ik de vermoeidheid in mijn benen en armen en met fietsen op mijn e-bike ervaar ik het als volledig vrij zijn, heerlijk.

Op de kop in mijn rozenperkje, wie had dat gedacht

Vandaag was zo fijn. Na de vervelende dagen heeft mijn lichaam de kracht om weer terug te komen in een betere staat. En dat is fijn zeg. Ik stond vandaag weer op de kop in het rozenperkje om onkruid er uit te halen. Dat had ik gisteren nog niet kunnen denken.

Je begrijpt dus mijn blijdschap denk ik wel.

Fijn weekeinde allemaal!

Ik krijg veel lieve berichten en merk dat de meeste mensen denken dat ik erg ziek ben. En ik kan je vertellen dat het meevalt. Gelukkig. Ik deel het graag met je zodat je bezorgde gedachten kunt weglaten. En dat is voor iedereen fijn denk ik.

Vandaag is het dag 12 van de chemo pillen, nog twee te gaan. Daarna heb ik een week chemo vrij! Al met al valt het me reuze mee, alleen dag vijf was echt erg, dag zes en zeven was er een nasleep en nu is het goed te doen.

Hoe ik me nu voel? Voornamelijk moe, zwaar moe. Als ik lig voel ik me het beste, dan voel ik de vermoeidheid niet zo. En zodra ik opsta loop ik als een zandloper vol met een zwaar, moe gevoel. Mijn kracht is echt minder. En ik heb een wattig hoofd wat niet goed kan concentreren. En ik geloof dat ik ook wat kattiger ben zo nu en dan…..

Verder is de dag weer een ‘gewone’ dag. Ik kan zelf weer boodschappen doen en zelf dingen ondernemen. Dat is wel belangrijk voor me merk ik. We doen de dingen zoals we ze altijd deden. Ik rust meer, maar verder blijf ik in beweging. Ik kon al weer 45 minuten wandelen en fietsen. Fantastisch zoals het lichaam weer herstelt na die dramadag.

Ik merk dat ik vertraagd beweeg omdat het dan lijkt of de massieve moeheid vloeibaarder wordt. En dat is veel fijner. En kost me minder energie. Wel jammer is dat ik niet langer dan een uur bezoek kan ontvangen omdat het me daarna te veel energie kost. Het is dan zo fijn dat ik te snel denk: ‘och, het zal wel meevallen’. En dat is dom, maar wel begrijpelijk……

Met een vriendin heb ik al wandelend vrolijk wat voordelen bedacht van minder lang leven. Ik ga gelukkig geen alzheimer krijgen, hoef niet jarenlang lang af te takelen enzovoort.

Arend en ik hadden het vanmorgen erover dat we nu de normale dingen als meer bijzonder ervaren, zoals het samen fietsen. De woorden ik hou van jou hebben opeens een andere lading. De kaarten en bloemen en apps die ik/we krijgen is fijne aandacht, is zo warm. Dankbaar zijn we voor de mensen om ons heen.

Ik heb de FB berichten ook op de website gezet. Nu kan iedereen als hij zin heeft het lezen op www.nelterveen.nl Dan de knop: klik hier voor de BLOGS van Nel gebruiken en viola……

Lieve mensen, jullie hebben wel iets van mij tegoed.

Ik schrijf graag hoe het nu met me gaat. Al met al is de eerste chemo kuur me meegevallen. De 14 dagen chemo pillen waren vrijdag voorbij en nu heb ik een week ‘pauze’ van de chemo. Deze week heb ik weer gesprekken met allerlei hulpverleners en een bloedonderzoek. Komende vrijdag is weer de start van de volgende ronde. Er waren 3 van de 14 dagen dat het echt naar was. Ik beschreef het als de kermis in een vorige blog. De rest van de dagen viel me mee. Ik was die overige dagen meer moe en futlozer maar het was goed te doen. Dat valt dus tot nu toe mee.

Ik ontdek dat ik een tikkeltje jaloers ben op mensen die op vakantie zijn. Dus vind ik het heerlijk om de verhalen te horen en foto’s te zien en ja, ik was ook zo graag op vakantie gegaan. Nou ja, het is zoals het is. Weet je, ik heb nu andere dingen waar ik van geniet. Er staan weer drie prachtige verse bossen bloemen van lieven mensen. Ik kreeg een massage bon en een fijn gesprek van een groep ondernemers, zo fijn! De serieuze gesprekken vind ik heerlijk. Ze gaan over ‘dood gaan we allemaal’ en ‘hoe zal het hierna zijn’ en ‘hoe ervaren we/jullie het’. Fijn. En we lachen veel, dat is vooral fijn. Ja, in mijn leven is gelukkig veel vrolijkheid.

De afgelopen week heb ik me verdiept in euthanasie, wilsverklaring, cremeren of begraven, hospice en zo voort. Dit weekeinde hebben we als gezin gesproken over het einde van mijn leven. Hoe ik het graag doe en wat wel en wat niet en zo. Ook over mijn boek: wat als het boek nog niet af is? Allemaal vragen om over na te denken en actie op te nemen. Het was een fijn, gezellig, luchtige en vrolijke boel. En af en toe erg serieus. Heel fijn dat we nu allemaal dezelfde informatie hebben en erover mee konden praten. Een goede avond was het.

Gelukkig heb ik ook andere dingen gedaan. Met vriendinnen ga ik dan op pad. Wandelen of met de auto ergens naartoe, musea bv. Alles in proporties, met ruimte voor rusten en vooral veel plezier en fijne gesprekken. Even er uit, heerlijk. Allemaal kleine vakantietjes.

‘Hoe zal het in de hemel zijn’ bedenk ik wel eens. Ik denk dat ik ‘verder’ reis  met mijn onstoffelijke lichaam. Gek idee en toch denk ik te weten dat mijn leven niet stopt bij de dood. Ja wel als de mens Nel, niet als ‘ziel’. Misschien heet ik dan ziel Nel haha. Op de een of andere manier ben ik er ook wel een soort van nieuwsgierig naar. En ik hoop dat het minstens nog drie jaar (en de rest) duurt! Ik vind het ook fijn om te horen hoe anderen hier over denken.

Je leest dus dat het best goed met me gaat. Met fijne dingen en soms niet. Ik had dit bedacht; Wat ik meemaak ga ik aan. Of het fijn is of niet. Ik ga dan misschien eerder dood, maar tot die tijd zal ik LEVEN!